نماندن

شب پخش مراسم دریافت جایزه گلدن گلوب توسط اصغر فرهادی خودتان را چگونه گذراندید

2012-01-16T16:07:00.010+03:30

دیروز گفتن شبکه من و تو امشب ساعت 3 و نیم مراسم گلدن گلوب رو زنده پخش می کنه، قصدم بود ببینمش، شب که از روزنامه رفتم خونه ساعت حدودای 9 و نیم روی مبل جلو تلویزیون بود که خواب بر من مستولی شد :) فروغ گفت: "پاشو برو سر جات بخواب عزیزم" بهش گفته بودم می خام برنامه رو ببینم، سلانه سلانه و "آلارم تایم" گوشی را تنظیم کنان رفتم سمت تخت و کپیدم زیر لاحاف.

نمی دونم فروغ کی اومد اما لابد من خواب خواب بودم، قبل از اینکه گوشی زنگ بزنه یکی دوباری بیدار شدم. نمی دونستم ساعت چنده، با خودم گفتم نکنه ساعت زنگ خورده من بیدار نشدم. تنبلیم میومد پاشم ساعت رو نگاه کنم، ولی به این فکر کردم که درسته خودم خوابم سنگینه، اما فروغ که سبک میخوابه و با هر صدای کمی هم بیدار میشه اگه ساعت زنگ می خورد حتمن خبرم میکرد. خلاصه اندر همین فکر و احوالات بودم که لابد باز خوابم برد.

این بار که از خواب پا شدم با صدای زنگ آلارم گوشی بود. فروغم بیدار شد. بهش گفتم من میرم مراسم رو ببینم، تلویزیون رو روشن کردم و دراز شدم رو مبل و پتو رو کشیدم تا زیر چشام بسکه خونه سرد بود. بد آورده بودم، ساعت و سه نیم که گفته بودن و من شنیده بودم ساعت پخش فرش قرمز و این قرتی بازیا بود، فرش قرمز این مراسم هم اونجوری نبود که بیان رو فرش راه برن و ملت براشون دست تکون بدن. داستان اینجوری بود که یه جماعت زن و مرد خوش تیپ و خوش لباس روی یه زمینه قرمز توی هم می لولیدن و مجری های مراسم هر لحظه یکیشون رو می گرفتن و ازش سوال می پرسیدن. هر بار هم دوربین از بالا تا پایین طرف رو نشون میداد که لابد منظورش نشون دادن لباس طرف بود.

الانه گویا لباس های بلندی که رو زمین کشیده بشن مده، چون همه خانوما از اونا پوشیده بودن و خلاصه حجاب اسلامی ساق پاهاشون رعایت شده بود. نصف بیشتر حضراتی که نشون داد رو من نمی شناختم، تا اونجایی یادم میاد فقط آنجلینا و شوعرش برد پیت، جرج کلونی رو به قیافه و مریل استریپ، سلما هایک و یکی دو نفر دیگه رو به اسم می شناختم، بینابین قصه هی خوابم می برد و هی آگهی پخش می شد، خلاصه ساعت حدود 4 و نیم بود که اصل مراسم شروع شد.

اینجاش هم برام جذابیت چندانی نداشت چون هیشکدومش به من ربطی نداشت، هی حساب کردم که تا الان چن ساعت طول کشید و من بیدارم، ساعت حدود 6 بود که یکی از این دو تا مجری من و تو که خیلی (گاهی هم زیادی) بچه های کم حرف و خوبی بودن گفت میرسیم به بخشی که همه در انتظارش بودیم. یهویی دیدم خانوم مدونا وارد صحنه شد رف پشت میکروفون قبل از اینکه حرفش رو شروع کنه یه بابایی با سرعت گلوله از پشت سرش دووید رفت اون ور که حرکتش یه جورایی در حد و اندازه استاندارد مراسمای ایران بود نه امریکا.

مدونا اولش یه زر هایی زد که نفهمیدم چی گفت بعدش کاندیداهای بخش بهترین فیلم خارجی زبان گلدن گلوب معرفی شد. تا اینجای کار من همچنان زیر پتو بودم و فقط دستم که کنترل توش بود بیرون بود. از این مرحله حالت نشسته و خم به سمت تی وی گرفتم عصبانی و هیجان زده پتو رو انداختم اون ور و گفتم دی یوث ولم کن مگه نمی بینی به قسمت حساس فیلم رسیدیم. پتوی بیچاره با اخم گوشه مبل کز کرد، زیر لب یه چیزی غر غر کرد، از شما چه پنهون شنیدم چی گفت (گفت دی یوث خودتی نامرد) اما به روم نیوردم.

من بی تفاوت نسبت به پتو چارچشمی به مدونا و لبهاش نگاه می کردم، فروغ هم خواب بود. یهویی مدونا بعد یه مکث کوچولو پاکت رو باز کرد و گفت: from iran که من داد زدم و دست زدم و پریدم هوا، فروغ از تو تاریکی اتاق گفت بردیم؟ تن صداش اصلن خواب آلو نبود، گفتم آره بردیــــــــــــــــــــم. دوید اومد سمت هال/حال، دستام تو هوا بود گارد بغل کردن گرفتم که ینی بیا بغلم ببوسمت اما همه حواسش به تلویزیون بود و اصغر فرهادی و پیمان معادی رو نگاه میکرد که داشتن می رفتن رو سن، من بیخیال بغل کردن فروغ شدم و تنهایی به خوشالی برنده شدن فیلم جدایی نادر از سیمین پرداختم.

اصغر رفت پشت میکروفون و با زبون انگلیسی در حد خودم اول از دو تا اسم خارجی تشکر کرد که نشناختشون اما بعدن فهمیدم از مدیرای کمپانی سونی پیکچرز پخش کننده فیلم بودن، بعدش گفت:" قبل از این که بر روی صحنه بیایم، داشتم فکر می کردم چه بگویم، در مورد مادرم بگویم، در مورد پدرم بگویم، در مورد همسر مهربانم بگویم، در مورد دخترم بگویم، اما آنچه که باید بگویم؛ "مردم سرزمینم انسان های دوست داشتنی، بزرگ و عاشق صلح هستند."

من زیاد خوشحال بودم اما فروغ خیلی خوشال تر بود، زیادی ،خدا شاهده انگاری من جایزه برده بودم، بعدش شروع کرد به نگرانی، گفت نکنه بیاد ایران بگیرنش نکنه بگن چرا دست دادی با آنجلینا، گفتم فروغ جان ول کن تو رو خدا، مهم اینه ما جایزه رو بردیم. هوا هنو تاریک بود، که رفتیم خواب را پی بگیریم. فروغ همچنان خوشال بود و خوشالانه خوابید حتی. من جو گیر شده بودم خواستم به چن نفر اسمس بدم که فیلم جدایی از سیمین جایزه گلدن گلوب را فیلان کرد ولی بر جو غلبه کردم و گوشی رو گذاشتم کنار و خوابیدم.

ظهر که اومدم شرق سر کار فیس بوکو باز کردم همه جا پر بود از عکس و جمله های تبریک و اینا، حس خوبی بود، یه جور خوشالی جمعی . فقط یه نفری رو دیدم تو فیس بوک یه جمله مزخرفی نوشته بود که "فقط جشنواره کن استقلال خودش رو حفظ کرد و به فیلم متوسط الحال جدایی نادر از سیمین جایزه نداد و فیلان" جالب اینکه فیلم اصفر فرهادی از اساس تو این جشنوار شرکت نکرده بود. منم تو فیس بوکم این جمله بامزه رو از یکی که تو گودر نوشته بود نقل کردم:

به تخمت حاجی. مراسم استقبالش تو فرودگاهُ به گند میکشیم تا آدم شه

{sms ده نمکی به فرج الله سلحشور - دلداری ها - سکانس توهمات الکی}

سهراب، دختری با گوشواره مروارید، جیغ و مونالیزا

2012-01-10T15:36:00.005+03:30

عاشق حرفه ی تخصصی و هیجان انگیز "تابلو نقاشی دزدی" هستم. (طبیعتن منظورم دزدیدن آثار هنرمندان طراز اول هست) کارش کلاس خاصی داره، تو این حرفه بحث پول و مال دنیا در میون نیست، چون نمیشه که شما بعد از دزدیدن فلان اثر پیکاسو ببریش بازار و بفروشیش.

توی این کار شما واسه دلتون کار می کنین، مثلن میری موزه x یه تابلو می بینی یه دل نه صد دل عاشقش می شی، میگی این کار باید از دیوار خونه من آویزون باشه، نقشه ش رو می کشی و بعد از پیاده کردن طرح مال تو میشه.

می دونین که تو این حرفه سرعت عمل حرف اول رو می زنه، اخیرن بچه ها سه تا اثر رو از موزه آتن توی 7 دقیقه برداشتن. یکیش هم کار "سر زن" پیکاسو بود. کلن هیچ کار دیگه ای با این حرفه قابل قیاس نیست. شسته رفته، سریع، هیجان انگیز و تمیز.

نمیدونم صنفشون سندیکایی چیزی دارن یا نه و چجوری میشه عضوشون شد. ولی دوست دارم برم تو این کار. اولش احتمالن از کارای سهراب سپهری خودمون شروع کنم. به جیغ ادوارد مونش و دختری با گوشواره ی مروارید یان ورمر هم علاقه دارم، اما هدف نهاییم مونالیزاست.

دلار در بالش یا ریال در صندوق الحسنه

2012-01-09T15:56:00.001+03:30

وام ایزدواج 6 تومنه ، بعد از کلی دنگ و فنگ اول دی ماه اومد تو حسابامون، از همون اول براش چن تا نقشه تو سرم بود، اول اینکه گفتم شاید ماشین بخرم آخر هفته ها با فروغ بریم بچرخیم و این بساطا، دوم شاید دلار بخرم و بذارم تو بالش تا ارزش افزوده ش همینطور تو وانفسای تحریم نفتی و بانکی و تنگه هرمز هی واسه خودش بره بالا، سوم هم شاید بذارم بانک، بعد 6 ماه یه وام دیگه بگیرم و به چرخه وام گیرنده ها و قسط پردازان وارد شم.

نقشه اول به دلیل نزدیکی محل کار خودم و فروغ به خونه و بلااستفادگی ماشین و ترس از جنس بدنه پراید عملن کنسل شد و رف هوا. نقشه دوم هم به دلیل نمی دونم چی و مشورت با چند فعال اقتصادی رسانه ای و بازاری و تشویش و اینجوری :| بودن خودم در قبال مسئله بازار منتفی شد.

نهایت رسیدیم به نقشه و راه کار سوم، حالا پول رو چپوندیم تو یکی از این بانکای صندوق الحسنه مهر فیلان، که بعد 6 ماه با کارمزد 4 درصد ( به هر کی میگم میگن بابا اسکولت کردن بهره ش کمتر از 20 درصد نمیشه) همون اندازه وام بگیرم.

روزی که وام رو گرفتیم دلار 1300 خورده ای بود، پنج روز بعدش شد 1500 و همه و من بیشتر از همه اینجوری شدیم :o ، فرداش شد 1580 ، پسون فرداش یه روز شد 1805 ، بعدش به ضرب و زور و فیلتر مثقال و اینا تا 1570 هم پایین اومد، تو همین برحه یا برهه تاریخی من دوباره متلاطم شدم که پوله رو بکشم برم چارراه استانبول دلارش کنم و بذارم تو بالش تا دلار بشه 2000 تومن، حتی از شما چه پنهون دیروز که یک شنبه هم بود رفتم یه چرخی زدم، دلار 1600 بود اما آخرش نتونستم تصمیم قاطع بگیرم.

امروز ظهر که دوباره دلار رفته 1710 تومن یه آهی کشیدم و گوشیمو برداشتم رفتم رو ماشین حسابش ضرب کردم ببینم اگه دیروز دلار می خریدم ظرف بیس و چارساعت چقدر سود می کردم. خلاصه این داستان توهم و تشویش و حسرت دلاری بیست روزیه وبال گردنم شده و ول کن نیست. می دونم که آخرش دم عید دلار از 2000 تومن هم بیشتر میشه، اما هنوز هم نمی دونم اون روز تنها دارایی نقدی من و فروغ به صورت ریال تو اون بانکه س و ارزشش با کله داره سقوط میکنه سمت پایین، یا دلاره و تو بالش زیرسرمونه و داره اوج میگیره. اصن هیچی معلوم نیس.

تحلیل مترویی

2011-08-17T15:21:00.002+04:30

شما هم این بار که خواستید با قطارهای مترو جایی بروید به آنهایی که در واگن ها در افق دیدتان نشسته اند نگاه کنید، ببینید هر کدام تا رسیدن به مقصدش چه می کند. این کار را مخصوصن وقت هایی که قطار خیلی شلوغ نیست انجام دهید نتایج بهتری کشف تان می شود.

قطاری که دیشب سوار شدم از این جدیدها بود که بین واگن هایش باز است و به هم راه دارند، روی صندلی این قطارها که خم شوی و به دو طرف نگاه کنی ته آخرین و اولین واگن را و آدمهایی که روی صندلی ها نشسته اند یا به کنجی تکیه داده اند را می توانید ببینید .

دیشب از بین حدود 200 نفری که دیدم و شمردم 3 نفر روزنامه یا کتاب دستشان بود، 2 نفر تسبیح داشتند، بین 10 تا 15 نفر با موبایلشان ور می رفتند، هفت هشت نفر خواب بودند ، ده دوازده نفری هم با هم حرف می زدند و 5 نفر هم گوشی توی گوششان بود و لابد موزیک گوش می دادند، یعنی در مجموع 45 نفر از آن جماعت به کاری مشغول بودند (من جمله خودم که به شمردن و دیدن زدن بقیه اشتغال داشتم).

بقیه مسافران آن ساعت مترو یعنی اکثریتی مطلق از جامعه آماری ِ من اما بی هیچ سرگرمی و کاری نشسته و به روبرو زل زده بودند، بیشتر حالتی مثل بهت زدگی یا توی فکر بودن. مترو حتی مثل اتوبوس نیست که آدم سرش را بچسباند به شیشه و به خیابان ها و مردم توی پیاده رو نگاه کند، سیاهی داخل تونل های مترو باعث شده پشت شیشه ی واگن ها چیزی برای سرگرمی دستگیر کسی نشود.

من که جز در همین تهران بخت این را نداشتم مترو جایی را سوار شوم ولی توی فیلم ها و عکس هایی که از مترو بقیه کشورها دیده ام اکثر مسافران مترو مشغول خواندن کتاب و روزنامه یا گوش دادن به موزیک بودند، اینجا ولی اکثریت مطلق با افرادی هست که بهت زده و بیکار منتظر رسیدن به مقصدشان هستند. نمی دانم این موضوع چیزی را ثابت می کند یا نه اما این حالت مسافران مترو ساعت 9 شب تهران مرداد ماه سال 90 از ایستگاه سعدی تا بهشتی برایم جالب بود.

* عکس همینجوری است و از گوگل برداشتم

22 نفر

2011-08-05T17:25:00.005+04:30

بعد از دو ماه و 22 روز از شروع زندگی مشترک من و فروغ، دیشب (پنج شنبه 13 مرداد 90) بالاخره، شد و توانستیم دوستانمان را برای شام ازدواج دعوت کنیم خونه، مدت ها بود مهمونی دور همی با رفقا نداشتیم، فکر کنم مهمونی خوبی بود و به دوستان هم خوش گذشت. از این بابت خوشحالم.

از دوستانمان که دعوت ما را اجابت کردند هم تشکر می کنم که شبی به یاد ماندنی برای ما رقم زدند. این دوستان عزیز: جواد، کمیل و نادیا، مسعود و افسانه، بهنام، فاطمه، سعید، حامد، پارسا و مونا، مرتضی و مونا، نفیسه و احسان، درسا و رضا، مریم، حمیرا و غزاله، نسیم، فرخ (که در مهمانی نبود اما خیلی کمک کرد)

پ ن: در این ترتیب نوشتن اسامی هیچ منظوری نیست.

خوش به حال شاعرا که شاعرن

2011-07-30T16:39:00.002+04:30

آدم ها را می توان با حسرت هاشان شناخت، باید دید کی(who)، کی (When) و کجا "آه" ش بلند می شود، داغش تازه می شود و اووف می کشد، بیشترین افسوس خور هایی که من تا چند سال پیش می دیدم و خودم هم مدتی عضو کلوپ شان بودم حسرت خواران دوست دختر (حتی نه از نوع خوشگلش) بودند. اعضای این گروه شاید ثابت نباشند اما فکر کنم از همه بیشتر باشند، (راستی دخترها هم حسرت ما را می خوردند؟).

بعد از این گروه و در رده دوم (آنهایی که من دیدم) عشق ماشین ها بودند/هستند، کافی است بنزی ، BMW یی ، چیزی از کنارشان رد شود، چند سال پیش که تازه واردات خودرو آزاد شده بود شناسایی این ها آسان تر بود، آه و حسرتشان را بلند داد می زدند، الان اما یواش تر آه می کشند، از نگاهشان می شود فهمید چه مرگشان است! البته حسرات خواران ماشین زیر مجموعه گروه بزرگتری هستند که کلن و در هر حالی حسرت پول و ثروت می خورند، کافی است ماشینی، لباس مارکداری، برجی یا هر چیزی که ردی از پولدار بودن داشته باشد به پستشان بخورد آه شان به هوا می رود. خلاصه ...

خداییش خودم تا حالا منهای آن حسرت میان دوره ای اول که بالاخره حل شد، کم حسرت چیز یا کسی را خوردم، شغل خوب، پول زیاد، تحصیلات عالیه، صدای خوب، قیافه دختر پسند یا حتی خیلی از هنرهای دیگران کمتر حس حسادتم را زنده کرد، حتی گاهی بیشتر از چیزی که فکرش را می کردم بی تفاوت از کنارشان رد می شدم.

در یک مورد اما، زیاد حسرت خورده ام و حسودی کرده ام، آن هم قدرت شعر گفتن است. خیلی از دوستانم شاعرند، به خیلی هاشان حسودی کرده ام، هر بار هم شعر خوبی از آنها شنیدم داغ دلم تازه تر شد، هیچ وقت هم حسادتم کم نشد. حتی اگر اعتراف کنم روزنامه نگار شدن و دست به قلم بردنم (ولو برای گزارش و خبر) از زور حسادتی بود که می کشیدم دروغ نگفتم.

هنوز هم حسرت می کشم، بدی ماجرا این است که بقیه حسرت خورها می توانند زورشان را برای رسیدن به چیزی که بر دلشان داغ گذاشته بزنند و یحتمل روزی به مقصود دلشان برسند، اما هر کی نداند خودم خوب می دانم شعر گفتن زوری نیست. با تلاش و کوشش نمی شود شاعر شد.

بقالی که 65 سال آزگار...

2011-07-24T17:19:00.001+04:30

خیابون خونه ی ما خلوته، ظهرای پنج شنبه، جمعه خلوت تر، خونه ی ما هم طبقه بالای سوپری یا بقالی محلمونه، یعنی بقالی (ترجیح میدم بگم بقالی تا سوپری) دقیقن زیر پذیرایی ماست. بقال هم مرد کچلیه که به قول خودش 65 سال سن داره، من اولایی که تازه اومده بودیم تو این محل بهش سلام می کردم اما پیرمرد یغر و حق به جانبیه، سلام ها رو یه جوری جواب میداد که من بعد از هفت هشتمین سلام بیخیال شدم و قید حال و احوال باهاش رو زدم.

خرید چندانی هم ازش نمی کنیم، در حد ضروری مث یه ماست یا نوشابه یا کبریت و اینا، ظهر جمعه دو هفته قبل سر غذا، فروغ گفت کاش ماست هم بود، من با شلوارک پریدم پایین و ماست خریدم... بدون سلام عیلک و اینا

پریروز بقاله به فروغ میگه: این جوون که تیشرت قرمز می پوشه هست، کی شما میشه؟

فروغ: آقامون

بقال: این رد میشه به من سلام نمی کنه و یه روز هم شلوارک پوشید اومد مغازه ، میخام به صابخونه تون بگم و اینا.

فرداش رفتم سراغش گفتم حاج اقا، داستان این سلام و شلوارک چیه؟

گفت: من 65 سال دارم 40 ساله تو این محلم 30 سال هم ارتشی بودم ولی شما مثل ماست از اینجا رد میشی به من سلام نمی کنی، انگار خیلی از خود راضی هستی! اون روزم با شلوارک اومدی مغازه یکی از بچه های اطلاعات تو مغازه نشسته بود گفت این چه وضعیه تو محل شما!! من اجازه نمی دم کسی تو خونه م هم اینجوری باشه و ...

من: حالا سلام کردن یا نکردن من چه ارزشی داره بعلاوه اینکه اون ظهر جمعه که خلوت بود من یهویی با شلوارک اومدم و زود هر برگشتم کسی هم نبود نه تو کوچه نه تو مغازه، و اینکه شما چر اینجوری می گی مثل ماست و از خودراضی! منم احساس می کنم شما ادم بداخلاقی هستی و ... (حرفمو قطع کرد)

بقال (در حالی که از گوشاش دود میزنه بیرون): منم می گم شما ادم عقده ای هستی، من 65 سالمه، تو این مدت کیون دنیا گذاشتم! (بقرعان) تو بیخود می کنی به من می گی بداخلاق اون روزم بدون شلوار!! اومدی تو مغازه....

داشت حرف میزد که من گفتم: "شما نه تنها بداخلاقی که بی ادب هم هستی جای پدربزرگ منی به شلوارک گیر میدی اما داد میزنی تو این 65 سال کیون دنیا گذاشتم و بهش افتخار هم می کنی" و اومدم بیرون...

به شلوارک پوشیدن من تو یه ظهر جمعه خلوت گیر داده و خودش جلوی من و دو تا مشتری داد میزنه من 65 سال ...

جایزه یک میلیونی

2011-07-20T13:45:00.006+04:30

از جایی به اسم سرای روزنامه نگاران ایران زنگ زدن روزنامه که من برنده جایزه فصل گزارش نویسی شدم، سرای روزنامه نگاران وابسته به معاونت مطبوعاتی وزارت ارشاد است، بعد از روی کار آمدن محمود احمدی نژاد ارتباط روزنامه نگاران این طرفی با وزارت ارشاد و جشنواره ها و جوایزشون کم کم قطع شد. در زمان رامین وضع به بدترین شکل ممکن رسید و پس از او مدیر جدید که من اسمش را نمی دانم ، گویا برنامه های زیادی برای اصلاح وجه این معاونت انجام داده، راه اندازی این سرا و جایزه فصل هم فکر می کنم در همین راستا باشد.

البته هنوز هم کسی از بچه ها تمایل ندارد در جشنواره ها و جوایزی که ارشاد برگزار می کند شرکت کند، برای بردن جایزه سرای روزنامه نگاران که قرار است در هر فصل از سال برترین های مطبوعات و رسانه ها را انتخاب کند قرار نیست تو اثری از خودت را به دبیرخانه جشنواره بفرستی، هیئت داورانی که سرای روزنامه نگاران انتخاب کرده خودشان همه روزنامه ها و خبرگزاری های رسمی کشور را رصد می کنند و برترین ها را انتخاب می کنند.

اول فکر نمی کردم مبلغ این جایزه چیز چشمگیری باشد، اما اینطور که از یکی از دوستان شنیدم جایزه نفر اول یک میلیون تومان است که البته برای زوجی که تازه استارت یک زندگی دو نفر را زده اند کمک امیدوار کننده ای هست. اگر چه اسم جایزه کمک هزینه سفر به حج است اما طبیعتن اگر من برنده این جایزه شده باشم فعلن برنامه ای برای رفتن به عربستان ندارم. در زندگی زخمهای زیادی هست که این یک میلیون تومان می تواند خوبشان کند. از جایزه های دوم و سوم این برنامه هم خبر ندارم ولی من برای اولی می روم.

الان ساعت 2 هست و دعوتنامه برای ساعت 3 امروز چهارشنبه 29 تیر ماه 1390 ، برم ببینم جریان چی هست و من چندم شدم.

حقیقتن از این نوع داوری خوشم آمده که هیئت داوران خودشان رأسن یک گزارش از شما را به عنوان اثر برگزیده انتخاب کرده و بعد زنگ زده و به شما خبر بدهند. اگر شما هم مثل من عاشق روزنامه نگاری باشید از این نوع برگزیده شدن خوشحال می شوید.

- دوست و عکاس خوب اسحاق آقایی هم برای یکی از عکس هاش که در یکی از گزارش ها کار شد به عنوان عکاس برگزیده انتخاب شد که امروز من به نمایندگیش جایزه را تحویل می گیرم.

- لینک گزارش من که برگزیده شده با این تیتر: جاي خالي موزه ملي ايران در ميان برترين موزه هاي جهان

- لینک گزارشی که عکس اسحاق در آن کار شد و به عنوان عکس برگزیده انتخاب شد با این تیتر: سوخت ارزان به روستانشينان جنگلي داده شود

ساعت 8 بعد از جشنواره: طبیعتن اول شدم و جایزه سفر یک میلیونی را بردم، حالا دارم خودم را آماده می کنم که آیا برم... آیا نرم ، البته عربستان نه ها، گرمه بابا، نهایتش میرم همین امامزاده صالح !

معاون وزیر توی مراسم هم توصیه کرد برای خبر نویسی قرآن را الگوی خود قرار دهید، به قرعان! اینجا را ببینید.

لینک اسامی کامل برنده ها هم اینجا

پایان خوش

2011-07-17T15:46:00.003+04:30

بعد از فیلم جدایی نادر از سیمین چند وقتیست دوباره با سینما آشتی کرده ام/ایم (من و فروغ) در مدت حدود یک ماه فیلم های ورود آقایان ممنوع، سیزده 59 و اینجا بدون من را در سینما ازادی دیدم، خداییش هر سه فیلم هم راضی کننده بود.

فیلم ورود آقایان ممنوع، طنز خوبی داشت و به شدت خنده آورنده بود، تو سینما نزدیک بود فروغ از شدت خنده مثل خیلی دیگر از تماشاگران فیلم از هوش برود! سیزده 59 را هم به دلیل اسم کارگردانش "سامان سالور" مشتاق دیدنش شدم، از سالور فیلم های آرامش با دیازپام 10 و چندکیلوخرما برای مراسم تدفین را دیده بودم که هر دو را دوست داشتم، به ویژه اینکه محسن نامجو توی هر دو فیلم هم بود.

آخرای فیلم سیزده 59 تنها دختر سردار جنگ تازه از کمای سی ساله برگشته در کنار دوست پسر سبزپوشش ایستاده است که همین یک نکته هم کافی بود برای رد پای سالور در فیلمی از ژانر جبهه و جنگ! البته نکته های بسیارتری داشت.

آخرین فیلم هم "اینجا بدون من" بود که دیشب (بیست و ششم تیر ماه 90 ساعت 50 دقیقه بامداد به وقت ام القرا) در طبقه سوم سینما ازادی دیدیم، فیلم خوب و خوش ساختی بود و بازی هر چهار بازیگر اصلی فیلم هم راضی کننده بود، صابر ابر، فاطمه معتمد آریا، نگار جواهریان و پارسا پیروزفر.

اما نکته ی اصلی که ترغیبم کرد بعد از مدتها دوباره در وبلاگم بنویسم چیز دیگری جز بازی های خوب بازیگران فیلم بود. در وحله اول داستان شباهت زیادی به زیر پوست شهر رخشان بنی اعتماد داشت، اینجا هم خانواده زیر بار فشار در حال له شدن بود، مادری که در یک کارخانه کار می کند شغلش بی ثبات است و حقوق چندانی نمی گیرد و برای اضافه کاری پیاز پوست می کند! پسر سینما دوست و نویسنده خانواده در یک انبار بی روح و زمخت کار می کند و دختر خانواده هم به نقل از خود فیلم، شَل است و خانه نشین.

اما آنچه فیلم را برایم دلنشین کرد چه بود؟ وقت دیدن فیلم همه اش به این فکر می کردم اگر قرار باشد پایان این فیلم هم تلخ باشد و ما ساعت دو نیم شب مجبور باشیم با وجدانی له شده و داغون از سینما بیرون بزنیم واقعن بی انصافی است . اما اینطور نشد، داستان فیلم در لحظاتی مانده به پایان به تلخ ترین حالت ممکن رسید، اما پایان باز و البته غیر کلیشه ای فیلم سرانجام سبز، امیدوار کننده، حتی غیر قابل باور و به شدت دل خوش کننده ای را دست کم روی پرده آورد، هر چند فکر کردن به عنوان فیلم (اینجا بدون من) و کلوزآپ آخر فیلم از چهره صابر ابر و لبخندی که روی لبش محو می شود ، بخشی از دل خوشی پایان فیلم را با تردید مواجه می کند اما آنچه روی پرده تصویر شد امیدوار کننده بود.

تیتراژ پایانی که آمد و رفت من و فروغ از این پایان خوب/ خوش هم برای فیلم از دید فنی و هم برای داستان حرف زدیم، و اینکه این روزها چقدر به این پایان های خوش و حتی رویایی نیاز داریم، پایان هایی که ولو برای دقایقی ته دلهامان را روشن می کند. این روزها که از در و دیوار تلخی و خشونت می بارد به رویاهایی از جنس پایان فیلم اینجا بدون من خیلی نیاز داریم.

پی نوشت: هر از گاه برای خودتان فانتزی بسازید، به آینده ی آزاد و سبز فکر کنید، اینکه همه چیز درست می شود و آزادی بغلتان می کند، به جزئیات اینکه آن روز چه می کنید کجا می روید، که خیابان ولی عصر چطور می شود، سینما چطور می شود، اگر شهرستانی هستید شهرتان چه شکلی می شود، هر چه/که را دوست دارید در آن روز تصور کنید. برای لحظاتی، ثانیه هایی حتی خوب است، می چسبد.

ایراندخت

2011-03-07T14:38:00.002+03:30

رمان ایراندخت نوشته بهنام ناصح را حتمن بخوانید، داستان در سالهای استبداد دینی خسرو پرویز و موبدان فاسد زرتشتی می گذرد، رمان نثری امروزی دارد. اما در کل امپراطوری دروغ و فساد و ریا کاری ساسانیان برای ایرانیان امروز هم خیلی آشناست. غرق خواندش که شوید گاهی حس می کنید رمانی جسورانه درباره زمان حال را می خوانید. ایراندخت را نشر آموت منتشر کرده و با 204 صفحه اش برایتان 4 هزار تومان آب می خورد که پول زیادی نیست. خواندن این رمان این روزها خیلی می چسبد، حتی تا حدودی امیدوارتان می کند!! نثر ناصح ساده و روان است و قصه اش کشش خوبی دارد. پایان رمان ایراندخت به شدت غافلگیر کننده است، جسارت ناصح نیز در رمانش مثال زدنی است، داستان چنان روی تیغ حرکت می کند که گاهی دهانت از تعجب وا می ماند که چطور از وزارت ارشاد مجوز گرفته است. با این حال این رمان 204 صفحه ای را می توانید با یک روز وقت گذاشتن به انتها برسانید. توصیه می شود شما هم توصیه کنید.

با احسان نراقی درباره کتاب " پایان یک رویا ": از کمونیسم متنفرم

2010-09-25T14:21:00.001+03:30

این گفتگو در شماره 1070روزنامه شرق شنبه سوم مهر ماه 89 در صفحه اول ویژه نامه اول هفته منتشر شد.

در رابطه با شوروی انقلاب اکتبر و کمونیسم تا کنون مقالات و نوشته های فراوانی به چاپ رسیده و از زوایای متعددی به آن پرداخته شده است، احسان نراقی جامعه شناس ایرانی اخیرآ کتابی با عنوان پایان یک رویا در نقد کمونیسم و سیستم کشور شوراها تالیف کرده که از سوی نشر ثالث و در 322 صفحه منتشر شده است، نراقی در این کتاب سراسر انتقاد سیطره ی هفتاد ساله ی کمونیست های روسی بر پهناورترین کشور جهان را به چالش می کشد تا آنگونه که خود می گوید مردم را هر بیشتر با خطر تفکرات کمونیستی و مارکسیستی و غیرقابل اجرا بودن این نظریات آشنا کند. چاپ اول کتاب پایان یک رویا که در اواخر فرودرین ماه امسال به بازار آمد در مدت اندکی به پایان رسید و چند روزی است که چاپ دوم این کتاب نیز به بازار آمده است. به همین مناسبت با احسان نراقی در این باره به گفتگو نشسته ایم.

آقای نراقی به چه دلیل به صرافت نوشتن کتابی در نقد کمونیسم و سیستم شوروی افتادید؟

من از جوانی از کمونیسم تنفر داشتم چون می دانستم که کمونیسم یک دروغ بزرگ است، آن زمانی که خیلی ها از واقعیت کمونیسم در شوروی خبر نداشتند من از وضعیت آنها مطلع بودم. چون دوبار در در سال های دهه ی 40 به شوروی

سفر کردم یک بار به عنوان نماینده یونسکو و یک بار نیز به اتفاق دکتر صالح رئیس دانشگاه تهران، اما با این وجود در آن زمان چون نسل ما خیلی نسبت به این کشور مشتاق بود من برای یافتن دلایل این اشتیاق می خواستم به این کشور بروم تا ببینم مبنای این علاقه چیست. وقتی آدم وارد این کشور می شود متوجه مصنوعی و غیرعادی بودن رفتار مردم آنها می‌گردد. در این کشور هیچ کس خود واقعی اش نیست. البته حتی بعد از برگشتن وقتی صحبت می کردم و واقعیت ها را می گفتم در خیلی ها تاثیری نداشت. در آن زمان کمونیسم و تفکرات مارکسیستی طرفداران فروانی در همه ی جهان داشت، به عنوان مثال در

سال 1947 حزب کمونیست فرانسه 260 نماینده در مجلس داشت اما الان فقط سه نماینده در مجلس دارند. دلایل اصلی نوشتن این کتاب در حقیقت به آن زمان برمی گردد و اینکه هنوز هستند کسانی که طرفدار این سیستم هستند.

در صحبت هایتان اشاره کردید که همیشه از کمونیسم متنفر بوده اید، اما طبیعتأ برای نوشتن کتاب به عنوان یک جامعه شناس اصلی را که نباید فراموش کرد بی طرفی است آیا شما در کتاب پایان یک رویا این بی طرفی را در نقد کمونیسم رعایت کرده اید ؟

بدون شک. من یک جامعه شناس هستم و در این مقام وظیفه دارم حقایق را برای مردم و مخاطبانم بازگو کنم. اما چون در این سال ها درباره کمونیسم بسیار زیاد گفته شده است من مجبور بودم در کتابم بیشتر به نقاط ضعف آن بپردازم.

به عنوان مثال در بخش شورش شیفتگان به شش نفر از برجسته ترین افراد که زمانی طرفدار کمونیسم بودند و پس از آن به دلیل اقدامات شوروی از کمونیسم به شدت متنفر شدند اشاره کردم تا همگان ببینند این سیستم تا چه اندازه خطرناک بوده است که این انسان های بزرگ را به این درجه از نفرت رساندند.

اما در همان زمان هم بوده اند افراد برجسته ای در حوزه های روشنفکری و تفکر که مدافع کمونیسم و شوروی بوده اند؟

بله ولی بزرگانی نبودند در سطح کسانی که من به آنها در کتاب اشاره کرده ام. آن زمان بسیاری روسیه را بهشت بی نظیری می پنداشتند اما وقتی انسان می رود و از نزدیک می بیند که همه چیز تحت کنترل و نظر سیستم هست می فهمد که چقدر شدت خفقان و اختناق در این کشور زیاد بوده است. خیلی از بزرگان شیفته ی شوروی اطلاعات دقیقی از وضعیت واقعی این کشور نداشتند. لنین تا سال‌ها قبل از انقلاب معروفیت وسیعی داشت، او از این معروفیت در مقام رهبر هر کاری خواست انجام داد. به‌عنوان مثال، در اوایل سال‌ 1950 در یک کنگره‌ای در کانادا با گورویچ جامعه‌شناس بزرگ روسی که از روسیه به

فرانسه گریخته بود هم‌سفر بودم چون به اتفاق هم از آنجا عازم نیویورک بودیم. وی برای من تعریف می‌کرد در اولین کنگره‌ی مجلس موسسان هنگام انتخابات او عضو حزب سوسیالیست انقلابی بود. در آن دوره از 36میلیون مجموع آرا فقط 25درصد آرا، یعنی 9میلیون نفر به حزب بلشویک رأی دادند، در صورتی که به حزبی که گورویچ عضو آن بود، یعنی حزب سوسیالیست انقلابی، 21میلیون نفر رأی دادند. در نتیجه حزب سوسیالیست انقلابی 58درصد آرا رابه دست آورد و اکثریت مطلق مجلس را در دست گرفت. و از آنجا که حزب لنین –حزب بلشویک- اکثریت مطلق را به دست نیآورده بود و چون لنین لنین رهبری

حزب را به عهده داشت تشکیل مجلس را تا آنجایی که می‌توانست به تعویق انداخت و وقتی جلسه‌ی روز 8 ژانویه 1918 تشکیل شد لنین تمام شب به جلسه ادامه داد و در نتیجه صبح که هوا روشن شد همه‌ی حاضران در جلسه با خستگی مفرط جلسه را ترک گفتند و دیگر جلسه‌ی مجلس موسسان که آزادی‌خواهان صد سال در انتظار آن بودند تشکیل نشد.

اما با این وجود به اعتقاد من شما بی طرفی را در کتاب پایان یک رویا رعایت نکرده اید، به عنوان مثال در بخشی که به لنین پرداخته شده نقش او در انقلاب بسیار کم رنگ و حاشیه ای جلوه داده شده است در حالی که لنین بنیانگذار و رهبر انقلاب اکتبر بوده است.

من این جلوه را نداده ام. وضعیت واقعی همین بود، چیزی که من در کتاب درباره لنین نوشته ام کاملأ منطبق بر واقعیت تاریخی است و علاوه بر آن می خواستم برای ایرانی ها مسائلی را که تاکنون در باره او نگفته اند عنوان کنم، درباره جنبه های مثبت کار لنین تاکنون زیاد گفته شده است، سال هاست که در کتاب ها و مطبوعات شما لنین را میل می فرمایید! چون بعضی ها او را

در حد نیمچه خدا بالا برده اند. در تمایز با استالین که چهره‌ای صرفاً تمامیت‌خواه بود لنین چهره‌ای دوگانه داشت. لنین با توجه به پیشینه ی مطالعاتی و دانشی که داشت در برخورد با اصحاب فکر و فرهنگ خود را در هیأت یک روشنفکر و خواهان آزادی نمایان می‌ساخت ولی در عین حال، در برخورد با توده‌ی مردم هیأت یک رهبر مقتدر و تمامیت‌خواه را به خود می‌گرفت. جالب

اینجاست که کسانی همچون برتراند راسل و آندره ژید متوجه این رفتار و خصیصه‌ی دوگانه شدند و در مکتوبات خود بدان اشاره کردند.

به گواه تاریخ و همانگونه که در کتاب شما هم آمده است در دوره سی و پنج ساله ی حکومت استالین بی اندازه جنایت، خیانت و قتل و کشتار و اقداماتی از این دست صورت گرفت آیا این حجم از اتفاقات کافی نبود که سیستم کمونیسم در این کشور در همان زمان فرو بریزد؟ به نظر شما چه دلیلی مانع از این اتفاق شد، آیا نمی توان گفت در آن دوره اقدامات مناسبی نیز صورت می گرفت که منجر به قوام و پایداری این سیستم می شد؟ اقداماتی که در کتاب شما هیچ اشاره ای به آنها نشده است.

اختناق و خفقانی که در آن زمان در شوروی بود حتی قابل تصور نیست، کا گ ب در زمان استالین در دست " بریا " بود که یک دیو و خونخوار به تمام معنی بود. اقدامات آنها مانع از انجام هر حرکت مخالف و براندازانه ای در این کشور می شد. بر اساس آمار در زمان این دو نزدیک به 60 میلیون نفر قتل عام شدند. کسی حتی جرات نمی کرد کوچکترین انتقاد یا تردیدی نسبت به وضعیت ابراز بدارد. حتی نزدیک ترین افراد به لنین مانند کامینف و زینومیف که سی سال نزدیک ترین افراد به استالین هم بودند نیز اعدام می شوند. بنابراین سیستم رعب و وحشتی که وجود داشت امکان هر حرکتی را از مخالفین می گرفت.

علاوه بر این هیچ امکانی برای اطلاع رسانی به غیر از اطلاع رسانی رسمی وجود نداشت حتی هیچ کس در این کشور جرات نداشت که به اخبار رادیوهای خارجی گوش کند. در یونسکو 80 روس بود که من در سی سال حضورم در آنجا هیچ گاه نتوانستم با یکی از آنها حتی پنج دقیقه درباره ی روسیه حرف بزنم، بلافاصله بحث را عوض می کردند. دانشمند ، استاد دانشگاه، روشنفکر، دانشجو همه و همهی روس ها هم مثل هم بودند هیچ کس درباره این کشور کوچکترین حرفی با خارجی ها نمی زد. مگر کسانی که می خواستند از این کشور خارج شوند. همین الان هم دوستان روسی که در یونسکو هستند و سی سال در پاریس زندگی کرده اند به دلیل روح خفقانی که از دوران شوروی در آنها مانده جرات نمی کنند درباره کشورشان حرف بزنند.

چرا با وجود این جنایات و این وضعیت خفقان آور در آن زمان باز هم کمونیسم و سیستم شوروی در میان بسیاری از مردم دنیا محبوب بود و دست بالا را داشت ؟

به دلیل همان بی خبری و فضای بسته ای که در شوروی بود و مانع از افشای اخبار واقعی این کشور در بیرون می شد خیلی ها فریب می خوردند اما در نهایت برخی اقدامات شوروی مانند اشغال مجارستان و چکسلواکی به تدریج دست این کشور را برای مردم رو کرد. سخنرانی خروشچف در سال 1954 در جلسه حزب کمونیست نیز پرده از جنایت های استالین کنار زد و مردم دنیا را مطلع کرد هر چند با این بیانات او هم هنوز بسیاری از حرف های او را باور نمی کردند.

یعنی هیچ دلیل دیگری جز خفقان و سرکوب در استقرار هفتاد ساله سیستم کمونیسم در شوروی دخیل نبود؟ به نظر نمی رسد این نظر چندان دقیق باشد چرا که به هر حال در شوروی بر اساس اصول کمونیستی یک سری خدمات اجتماعی به مردم و طبقه محروم ارائه می شد که در تداوم ثبات سیاسی کشور بی تاثیر نبود.

چرا، بی شک یکسری کمک ها و خدماتی به طبقات فقیر و کارگر جامعه می شد که همین امر هم سیستم را سر پا نگاه میداشت. اما این کمک ها به بدترین شکل ممکن و در کمترین حد خود بود. بالاخره جمعیت کثیر و میلیونی این کشور چاره ای جز ساختن و تحمل این وضعیت را نداشتند، نباید قدرت سانسور شوروی را فراموش کرد قدرتی که ارتباط مردم با دنیای خارج را تمام و کمال قطع کرده بود. هیچ ارتباطی با کشورهای دیگر نبود و مردم تصور می کردند همین چیزی که هست شرایط مطلوب و ایده الی است.

چند سال پیش یک نظرسنجی برای انتخاب محبوب ترین شخصیت در روسیه انجام شد که استالین با 47 درصد بالاترین مقام را به خود اختصاص داد، به نظر شما چرا با وجود جنایت های بیشماری که او انجام داد هنوز هم نزد مردم این کشور محبوب است؟

این آمار را باور نکنید، این ها همه بازی و ساختگی است، این نظر سازی ها کار " کا گ ب " و دروغ است، این میراثی است که از قدیم در این کشور بر جای مانده ، هنوز هم در روسیه رای و رای گیری معنی ندارد. کا گ ب خیلی با ظرافت و حرفه ای نظر سازی می کند و رای ها را جا به جا می کند. من تا یادم می آید انسان های فهمیده و دانا از استالین متنفر بوده اند امکان

ندارد که او تا این اندازه محبوب باشد.

اما وقتی همین اواخر در گرجستان مجسمه استالین در یکی از میادین شهر پایین کشیده شد با واکنش منفی بسیاری از مردم این کشور مواجه شد دلیل این چیست؟

استالین زاده گرجستان بود و این مسئله به مسائل ناسیونالیستی و هم تباری مربوط است. ربطی به وجهه‌ی استالین ندارد.

در ماجرای سرکوب فرقه دموکرات آذربایجان و کوتاه کردن دست شوروی از خاک ایران و نفت شمال و تحمیل یک شکست تاریخی به استالین و شوروی درباره ی نقش سیاست ورزی قوام خیلی تمجید کرده اید آیا واقعأ این مسئله ناشی از بازی حرفه ای این سیاست مدار ایرانی بود یا عوامل دیگری مانند فشارهای آمریکا هم نقش داشت؟

تمام متخصصینِ تاریخِ جنگ سرد نوشته اند تنها آدمی که توانست استالین را فریب بدهد و سر او کلاه بگذارد قوام بود، هیچ کس نتوانست خلاف میل استالین چیزی بر او تحمیل کند. اما قوام این کار را کرد. بدین ترتیب که قوام اول در تشکیل دولتش سه نفر از اعضای کمیته‌ی مرکزی حزب توده را وارد دولتش کرده تا به ظاهر خود را طرفدار شوروی نشان دهد. در عین حال به

روس‌ها امتیاز نفت شمال را داد. اما به استالین گفت که باید مجلس ایران طرح امتیاز نفت شمال به روسیه را تصویب کند، ولی از آنجا که لازمه‌ی این امر تشکیل مجدد مجلس است و از آنجا که طبق قانون مصوب مجلس در دوره‌ی قبلی مبنی بر اینکه تا زمانی که کشور تحت اشغال قوای خارجی باشد هیچ گونه انتخاباتی به رسمیت شناخته نمی‌شود نیاز است که نیروهای روسی‌‌ای که شمال کشور را در اشغال خود داشتند از ایران خارج شوند تا ما بتوانیم انتخابات برگزار کنیم و مجلس را تشکیل دهیم. استالین هم موافقت کرد و روس‌ها از ایران خارج شدند. اما جالب اینجاست که بعد از آن دیگر خبری از طرح امتیاز نفت شمال به روس‌ها مطرح نشد و قوام با این حربه توانست هم نیروی‌های روسی را از ایران خارج کند و هم از امتیاز نفت شمال صیانت کند.

اشغال ایران برای شوروی کار سختی نبود چرا بعد از این ماجرا استالین به ایران حمله نکرد؟

آمریکا تهدید کرد اگر به ایران حمله شود شوروی را با بمب اتم خواهد زد و همین مسئله مانع حمله استالین به ایران شد آن موقع شوروی هم بمب اتم نداشت و استالین ترسید.

در کتاب اشاره شده در دو تحقیقی که خود شما در رابطه با فرار مغزها و دانشجویان و جوانان برای یونسکو انجام دادید متوجه شدید شوروی هیچ برنامه ای برای نسل جوان و دانشجو نداشت، آیا واقعاً ماجرا به همین شکل بود و در این کشور هیچ برنامه ای برای این گروهها وجود نداشت؟

به هیچ وجه. در شوری هیچ برنامه ای به جز برنامه ها و اصولی که حزب بر اساس ایدئولوژی مارکسیسم اجرا می کرد وجود نداشت. با توجه به اینکه در کمونیسم همه برنامه ها بر اساس طبقه کارگر تنظیم می شد هیچ فکری برای دانشجویان و جوانان در این کشور وجود نداشت و این دو قشر کاملأ فراموش شده بوند. چون بر این باور بودند که اگر سر سوزنی از اصول خود عدول کنند کمونیسم و استالینیسم بر هم بخورد. از نوآوری می ترسیدند.

الان و نزدیک به بیست سال پس از فروپاشی شوروی وضعیت روسیه به چه شکل است آیا در این کشور هنوز هم تبعات دوران کمونیسم در این کشور دیده می شود؟

اگر چه هم اکنون کمونیسم در شوروی ظاهراً وجود ندارد اما این کشور وضعیت به شدت بی برنامه و بی نظمی دارد در دوران کمونیست ها دست کم یک نظم و برنامه ای هر چند ناصحیح وجود داشت اما اکنون همین هم وجود ندارد. علاوه بر این آثار سانسور بازمانده از دوران شوروی هنوز هم در این کشور وجود دارد، به عنوان مثال هنوز هم کتاب های روشنگرانه سولژنتسین و دیگر نویسندگان و کتاب های خارجی در این کشور به آسانی اجازه انتشار ندارند.

بعد از فروپاشی دوره شوروی و روی کار آمدن یلتسین و بعدتر پوتین این کشور تا حدودی نظم و نسق گرفت هر چند به تعبیر شما روسیه همچنان از آثار و تبعات آن دوره رنج می برد و امکان اصلاح آن بسیار اندک است، آیا اگر در این کشور بعد از پایان دوره کمونیسم یک سیستم مبتنی بر سرمایه داری پیاده می شد آیا امکان موفقیت آن وجود داشت؟

نه امکان این کار وجود نداشت، رسیدن به یک سیستم با ثبات مبتنی بر سرمایه داری باید به تدریج صورت بگیرد. از طرفی بسیاری از عوامل داخلی و خارجی مانع از تحقق چنین چیزی شده اند. حتی امریکا چندان تمایلی به فروپاشی یکباره این سیستم نداشت و ندارد. مصلحت جهانی هم حتی اجازه ی این کار را نمی دهد.

به نظر می رسد نشانه های این حرکت تدریجی را الان در دوران مدودیف می توان دید، اخیرأ او در یک سخنرانی اعلام کرد که روسیه ی امروز خواهان تعامل با دنیا هست و نمی خواهد مثل دوران گذشته از اهرم انرژی بر علیه دیگر کشورها استفاده کند، حرکتی که در دوران پوتین از اصلی ترین اصول سیاست خارجی این کشور به شمار می رفت، نظر شما در این باره چیست؟

من معتقد هستم به این زودی‌ها وضع اساسی و کلی این کشور تغییر نخواهد کرد، شوخی بردار نیست سیستمی که از بنیان عوض شده و سال ها مبتنی بر خفقان و استبداد اداره شده بود نمی توان به یکباره موهبت آزادی را در چنین کشوری به ارمغان آورد. همه در روسیه دست به عصا راه می روند، چه رهبران و چه مردم عادی، فکر تحول اساسی در این کشور وجود ندارد و نمی تواند وجود داشته باشد.

آیا این قضیه ای که شما توصیف می کند شامل کشورهای آسیای میانه و انشعاب یافته از شوروی نیز می شود؟

البته، تحول اساسی و بنیادین ملزوماتی دارد که امکان آن برای کشورهای رشد یافته در دامن کمونیسم در کوتاه مدت وجود ندارد، در این کشورها وضعیت و استانداردهای زندگی به شدت پایین است کاری هم نمی توانند انجام بدهند. در این جوامع هیچ سابقه و ذهنیتی از زندگی آزاد وجود ندارد آنها هفتاد سال در مرکز خفقان و استبداد کمونیستی زندگی کرده اند و هیچ پیشینه و تصوری از دنیای آزاد در ذهن ندارند. اگر هم به آنها آزادی بدهند، ثمره‌ی این آزادی قاچاق کالا و استفاده از رانت‌های اقتصادی و کارهای خلاف است؛ کاری که امروزه ثروتمندان روسیه بدان مشغولند.

بعضی ها بر این باور هستند که اتفاقی که به اسم مارکسیسم و کمونیسم در شوروی رخ داد ارتباط چندانی با اصول واقعی مطرح شده از سوی کارل مارکس و دیگر متفکرین کمونیست و همچنین ارتباطی با اصول اولیه انقلاب اکتبر ندارد.

این یک ادعای بیجایی است، تجربه کمونیسم نود سال تجربه شده است، کدام کشور بر اساس اصول مارکسیسم اداره شده و نتیجه مطلوبی داشته است؟ این دل خوشی آدم های ساده‌لوح است که نمی خواهند از افکار منجمد شده ی خود دست بکشند. اصول مارکس قابل اجرا نیست، چون او یک آدم خیالاتی بود که فکر می کرد طبقه کارگر می تواند دنیا را اداره کند. اصرار و پافشاری لنین بر حکومت طبقه کارگر هم برگرفته از آرای مارکس بود. طبقه کارگر حتی در صورت باسواد شدن هم امکان چنین کاری را ندارد.

اما مخالفین می گویند بر اساس گفته های کارل مارکس انقلاب طبقه کارگر در جوامع صنعتی رخ خواهد داد حالا اگر لنین این کار را در یک جامعه فئودالی صورت داده است ربطی به نظریات مارکس ندارد.

این حرف هم اشتباه است، مگر آلمان شرقی و چکسلواکی و لهستان صنعتی نبودند، اما همین کشورها اولین ممالکی بودند که خود را از شر کمونیسم رها کردند، آنجا هم همین تصور را می کردند اما تجربه که شد فهمیدند اشتباه می کنند. این حرفها خیالات محض است و مطلقأ قابل اجرا نیست. نمی توان از دل یک لجن‌زار جواهر استخراج کرد.

خبرنگاری که خبرهاش خوب بود خودش نه ! حکایت من و خبرگزاری مهر

2010-09-21T12:19:00.009+04:30

مدت همکاری من با خبرگزاری مهر و کار در حوزه ی میراث فرهنگی اگر چه مدت زیادی به طول نیانجامید اما در مجموع برای من تجربه ی خوشایندی بود، چرا که در این زمینه بدون هیچ محدودیت و خط قرمز خاصی کار می کردم و خبرها گزارش ها و انتقادات خودم را از سازمان میراث فرهنگی به عنوان متولی اصلی مراقبت و حفظ آثار تاریخی کشور مطرح می کردم.
خبرها و گزارش هایی که در این مدت در خبرگزاری مهر منتشر کردم/ کردیم بازتاب های فراوانی در افکار عمومی و رسانه ها و همچنین نزد دوست داران و کارشناسان میراث فرهنگی کشور داشت که مطمئنن این موضوع برای هر خبرنگاری موجب دلخوشی و رضایت است، لازم به ذکر است که پیش از آمدن ما (من به همراه احمد جلالی فراهانی دبیر سرویس) به مهر، تعداد و سمت و سوی اخبار منتشر شده در این خبرگزاری در حوزه میراث فرهنگی چندان قابل توجه نبود که این مسئله را مسئولان خبرگزاری خود بارها نیز مطرح کردند.
برخی از مهمترین اخباری که در این مدت در خبرگزاری منتشر کردیم و با بازتاب ها فراوانی همراه بود می توان به مجموعه خبرها و گزارش های مرمت ناشیانه سقف آرامگاه کوروش، حمله گلسنگها به تخت جمشید، فرو ریختن بخش هایی از سازه های آبی شوشتر، تخریب خانه ی شیخ بهایی، عبور مترو از زیر سی و سه پل و چندین و چند خبر و گزارش دیگر اشاره کرد که لیست کردن همه انها در این جا ممکن نیست.
با همه ی این تفاسیر پس از رفتن احمد جلالی از خبرگزاری مهر و انتخاب دبیر جدید برای سرویس اجتماعی با وجود اینکه برخی از بهترین اخبار و گزارش هایم را در زمان او منتشر کردم در نهایت روندها به سمتی رفت که ادامه ی همکاری و ماندن من در مهر ناممکن شد، با دبیر سرویس جدید که سوگلی معاون خبرگزاری بود و به اعتقاد من شأن دبیر سرویسی در گروه اجتماعی را نداشت و کار کردن ما تحت نظر او نیز دون شأن ما بود با هم به اختلاف برخوردیم و من در اعتراض به این انتخاب مسئولان خبرگزاری و عدم تلاش برای حل این مناقشه بیش از دو هفته خبرهایی که تولید می کردم را برای او ارسال نکردم. در این مدت البته برای رفع مشکل از صدر تا ذیل با مسئولان رده های مختلف این خبرگزاری صحبت کردیم که در نهایت به نتیجه نرسید. و آخرین کلامی که معاون خبرگزاری به من گفت دقیقن این بود: "خبرنگار در خبرگزاری مهر حق اعتراض، انتقاد و مخالفت با هیچ مسئله ای از مسائل خبرگزاری را ندارد و تنها حقی که برای او وجود دارد حق پرسیدن سوال در مورد مسئله ی محل اختلاف است که آن هم در صورت صلاحدید به او پاسخ داده خواهد شد" (صدای ضبط شده اش را دارم)
این مقام معظم بعد از این اظهار نظر داهیانه از من خواست که با امضای یک تعهد نامه قول بدهم که از این پس از این شلوغ بازی ها (به تعبیر او) در نیاورم و برگردم سر کارم، در این میانه هم فراموش نمی کرد که به اندازه ی کافی منت بر من و دیگر دوستان بگذارد که در این شرایط نامناسب در یک جای امن با حقوق ماهی 300 هزار تومانی مشغول به کار شده ایم.
به او گفتم که به هیچ عنوان تعهد نامه ای امضا نخواهم کرد. گفت پس باید استعفایت را بنویسی، گفتم من نمی خواهم از مهر بیرون بروم این شمایید که این را می خواهید و در نهایت با لحن تهدید آمیزی گفت اخراجت می کنم گفتم: موافقم و روز دوم خرداد 1389 حکم اخراجم از خبرگزاری مهر صادر شد. در این مدت مهر را بالکل فراموش کرده بودم و حتی یادم می رفت که گهگاهی به سایتش هم نگاهی بیاندازم.
چند بار لینک های اخبار مهر از اخبار حوزه میراث توسط دوستان به دلایل مختلف برایم فرستاده می شد که اغلب خبرها ادامه ی همان خبرهایی بود که من در مهر منتشر می کردم، اما نکته عصبانی کننده ای که باعث شد این مطلب را بنویسم این است که این خبرگزاری معظم و حرفه ای در خبرهای میراثی که تاکنون بعد از بیرون آمدن من انتشار داده و من دیده ام همان خبرهای سابق را برداشته و با اضافه کردن یک یا گاه دو پاراگراف به اسم خبر جدید منتشر کرده است.
اگر چه برای انتشار یک خبر یا گزارش اشاره به سابقه ی موضوع در دل مطلب لازم است اما اینکه سابقه ی خبر واو به واو از گفتگوها و گزارشهای قبلی برداشته شود و حجمش چند برابر خبر جدید باشد دیگر از این قاعده خارج است و اسمش چیز دیگری می شود.
نمی دانم خبرنگار مهر در حوزه ی میراث فرهنگی کیست اما با شناختی که از دبیرک سرویس گروه اجتماعی دارم خود او در این عمل بی نقش نیست. در آخرین موردی که از این حضرات دیده ام خبری است با این عنوان " گلسنگها هنوز از دیوارههای تخت جمشید پاک نشده اند " در این مطلب به جز پاراگراف اول که تنها 16 کلمه دارد همه یعنی 10 پاراگراف بعدی که 670 کلمه دارد دقیقن و واو به واو را از گفتگوها، گزارشها و اخباری که من سال گذشته منتشر کرده ام برداشته و به عنوان خبر جدید باز نشر داده اند. اینجا و اینجا جالب تر و تاسف برانگیز تر اینکه پاراگراف اول هم از گزارش چند روز پیش من در روزنامه ی همشهری برداشته شده است. اینجا.
چند روز پیشتر هم گویا یک گزارش در رابطه با شهر تاریخی شوش و ساخت و سازهای غیر مجاز در این محوطه تاریخی در این خبرگزاری منتشر شد که تقریبن بیش از 70 درصد متن گزارش از گزارش های قبلی من بدون ذره ای تغییر کپی شده بود و به عنوان گزارش جدید منتشر شده است.
گزارش جدید: اینجا با تاریخ 21 شهریور 89
مطالب قبلی من که برای یک سال پیش هستند: اینجا ، اینجا و اینجا .
بقیه اخبار این خبرگزاری در حوزه ی میراث را ندیده ام اما با این مشت می توان به حساب خروار هم پی برد.

چقدر دلم تنگ شده باشد خوب است؟

2010-08-21T05:11:00.001+04:30

ساعت افتاد
از پنجره روی صبح
از تیک تاک افتاده
کنار تو مرده بودم.
چرا؟
چرا هر وقت خوابم می برد
کنار پنجره سیگار می کشی؟
این پنجره رو به کدام
خیابان باز شده
که هر وقت
کسی در من مرا پرت می کند
روی سنگفرش
دختری با موهای فرفری سیاه
دست در دست قیچی
می رود
قرار تدفین می گذارد با باد و
زلف هایش را برای من پست می کند
امروز اول مهر 1386 خورشیدی است
گمانم 23 ساله شدم.
قریب 14 میلیون نفر راه خانه را گم کرده اند و
سر از مدرسه در آورده اند
چیزی کسی خودم
چیزی کسی در خودم
خودم در چیزی کسی و...
گم کرده ام
***
چقدر دلم تنگ شده باشد خوب است که
سر از فرزانگی میان رانهای تو بیرون نیاورم
فرو روم در آن و بمیرم
چقدر دلم تنگ شده باشد خوب است
که تا تهران پیاده گز کنم
در موزه ی هنرهای معاصر ببوسمت و مجسمه شوم؟
چقدر با این چقدرها
اگر شاید بیایی
اگر شاید بخواهی
اگر شاید حالت خوب باشد سرو کله ام را
بزنم به دیوار و دیازپام ده را ده بسته ده بسته
بریزم توی گلوی شعر که چه؟
که چقدر دلم تنگ شده باشد خوب است؟
نه فهمیدنش زیاد سخت نیست
کافی ست من خوابم برده باشد
تو کنار پنجره سیگار بکشی
وقتی ساعت از پنجره افتاده باشد روی صبح و
من کنار خودم
مرده باشم.

علی حسینی

کودتا

2010-08-19T14:35:00.006+04:30

امروز 28 امرداد سالگرد کودتا علیه دولت دکتر مصدق است، 57 سال از آن کودتا گذشت. برای ماهایی که همین یک سال و اندی پیش یک کودتای کثیف و مزورانه را با پوست، گوشت، استخوان و البته اشک چشم مان، باطوم و گاز اشک آور و اوین و کهریزک و گورهای بهشت زهرایش را لمس کردیم ، آن یکی کودتا دیگر محل توجه نیست.
تازه سازمان دهندگان آن کودتا دست کم از اعتماد مردمشان سوءاستفاده نکردند و شفاف و زورمندانه کودتایشان را کردند، کودتاچیان جدید اما شرافت حداقلی انجام همین را هم نداشتند. کودتای 57 سال پیش را عواملی بیگانه تدارک دیدند اما مجریان و سود برندگان مستقیم کودتای 22 خرداد، ایرانی و مسلمان همین خاکند.
نفرت ناشی از کودتای 22 خرداد 88 ، کودتای 28 امرداد 32 را به دست فراموشی داده است.

اعتصاب غذا

2010-08-10T14:30:00.000+04:30

ترجیح می دهم اعتصاب غذا کنم تا اینکه مجبور باشم روزه بگیرم.

رابطه + " آراد " به دنياي ما خوش آمدي

2010-07-27T23:44:00.010+04:30

به قول بچه ها گفتنی "آقامون ریچارد براتیگان" در جایی فرموده اند که؛
همه ی دختران باید/ شعری داشته باشند/ که برای آنها نوشته شده باشد/ حتی اگر لازم باشد / برای این کار/ آسمان به زمین بیاید.
برخی از مفسرین معتقدند که این حدیث را در برخی شرایط ویژه می توان برای اجناس مخالف نیز به کار برد. آنگونه که شواهد نشان داده است گویا موقعیت کنونی من مشمول همان شروط شده است. این شعر که عنوانش هست رابطه را بخوانید تا عرض کنم:

وقتی خوانده می شوی
چقدر شبیه سطرهای خودمی
با آن دِماغت
که دخلی به من ندارد.
■
رابطه گاهی تو را
تا عطر هرچه تا بحال نبوییده ای می برد.

حرمت دارد آقا !
حرمت دارد
لخت ش بیشتر
و فاصله
متر خوبی است برای درک رابطه ها
مثل همین سطر:
- همین که کمی خاطره از کمی خیابان و پیاده رو را برایم گذاشته کافی ست. *

تاخت ش نمی زنی لابد
با منی
که دوست ش دارم و
هرشب
برایم می رقصد و
غذا می پزد و
بچه می زاید.
حرمت دارد آقا!
حرمت دارد

این شعر را دوست عزیزم "عبد" یا "نبی جنتی نژاد" برای من سروده و خوشحالم کرده ، باید کسی برایتان شعری سروده باشد تا احوال من را درک کنید.
* قسمت ستاره دار بخشی از نوشته ی این پست همین وبلاگ است.
دوست شاعرم همين ديروز هشتم مرداد ماه پدر شد و همسرش مادر و " آراد" را به چند ميليارد انسان اين دنيا اضافه كردند. تبريك از راه دور براي پدر و مادر و بهترين آرزويي كه مي توانم براي آراد نو رسيده داشته باشم آزادي است.

متهم ردیف اول: شعر

2010-07-21T23:17:00.020+04:30

دو سال است که می شناسی اش، اولها دورادور و کمی بعد نزدیکا نزدیک . علاقه مندش شدی، نه اینکه عاشقش باشی نه اما شاید اگر نزدیک تر می رفتی یا می آمد این هم بعید نبود. سدهایی لعنت گرفته بود که نمی گذاشت. سعی می کردی حریم را حفظ کنی با وجود اینکه دلت یک جورهایی می خواستش و پی اش می رفت.

با فاصله نزدیکش شدی و هر از گاه شعری می فرستادی یا می فرستاد او کمتر و تو بیشتر و گـــــــــــــــاهی هم قدمی کش دار با زمزمه ی شعر در خیابانی.

چند بار با زبان بی زبانیِ اس ام اس یا ایمیل سعی کردی حس ات را معلومش کنی، شاید گرفت، اما انگار نشد، شاید هم شد و به رو نیاورد.

گاهی کلن مأیوس شدی و قید خیالش را هم زدی حتی، اما می شد که یکباره با اس ام اسی باز حواست را جمع خودش می کرد، مدتی می گذشت و باز آبی از آبی تکان نمی خورد تا باز اس ام اسی دیگر... و این قصه هی مکرر می شد.

زیبایی اش ، زیبایی اش ، زیبایی اش و طنازیش و شعر ول کُن ت نبود. اما به همین قدر بودن دورا دورش هم دلِ خوشی داشتی.

یک ماهی بی خبرت گذاشت، نه شعری رفت نه شعری آمد ، یکباره زنگ می زند که کجای شهری؟ هر جا هم که باشی خودت را می رسانی که : هستم.

گز می کنید خیابان ها را مثل قبل، برایش شعری می خوانی مثل قبل: او قول داده بود که لیلا نمی رود/ مال من است و بی من از اینجا نمی رود ...، اما امروز غمگین است، می خواهد حرف بزند اما بغــــض...

- می خوام باهات حرف بزنم ...بغض... حالم خوش نیست... بغض... دلم گرفته... بغض... دلم شکسته... بغض...

چند سطر بعد زلال شفافی ست که از چشمهای نابش سرریز می شود.

بهت می کنی... چیزی نه شبیه بغض های او به گلویت می چسبد؛ همین دو سال کسی سراغش آمده، رای اش را زده، عاشقش کرده، برایش شعر خوانده، و حالا با چاقویی در پهلو*، رهایش کرده... تا سهم تو از او این بار بغض و اشک باشد. چقدر به خودت فحش داده باشی خوب است؟

تو که نگاهت به او بود و عکسش را جای خودِ نبوده اش بغل کرده ای، برایش شعر خواندی، شعر خواندی و شعر خواندی حالا باید در این پیاده رو غروب گرفته در میان سیل تن های بی چهره ، شانه ای برای اشکهایش باشی و هی زور بزنی که از غمش کم کنی ، به روی خودت هم نیاوری که تیزی این چاقو به پهلوی تو هم رسیده است.

* یادم است "چاقو در پهلو" را در یک شعر خواندم

باور نمی کنم

2010-07-11T13:24:00.001+04:30

باور نمی کنم

اینهمه آرامم

بدون تو

هرگز فکر نمی کردم

قلب یک پرنده

بتواند

اینقدر کند بزند

اینهمه که به آرامی

می ایستد از حرکت گاهی

ودانه های برنچیده اش را می شمارد.

شعر از مهرگان نام آور

حکمِ صادره

2010-07-02T15:12:00.003+04:30

واقعن از نظر من اهمیت چندانی ندارد این که سوژه ی عشق، کجای رابطه ی عاشقانه ات قرار دارد. این که در میانه ی رابطه دقیقن به چه چیزی فکر می کرد و در چه حس و حالی بود. این که آیا حتمن او هم عاشق تو هست یا نه. این که تا کجای قصه با تو خواهد آمد. این که حرف دلت را بخواند یا نخواند و این که هر چیز دیگری...
برای من همان چند بار دیدن و شنیدنش، بوییدن عطرش و بوسیدن چشم هایش که مثل سرمای منفی n درجه زانوهایم را می لرزاند، کافی بود. همین که حالا هم در نبودش ، دیدن هر باره ی عکسش و توهم بی پایان شباهت عطرهایی در پیاده رو خیابان به عطر تنش سرم را 180 درجه می چرخاند و بغضی را به گلوی دود گرفته و نمی را به گوشه ی چشمه ی بخیل چشم هایم می رساند بس است.
همین که شماره های گوشی ام را هر روز فقط برای دیدن لذت ساده ی شکل نوشتاری اسمش مرور می کنم و هی زل می زنم به حرف حرف اسمش کافی ست. مهم نیست به چه دلیل من را نخواست، اهمیتی ندارد به گریه های های های در آغوش هم مان پشت کرد، اهمیتی ندارد سراغی از من نمی گیرد، همین که اشک را تپش داغ و تند قلب را و لبخندهای بی گاه را و کمی خاطره از کمی خیابان و پیاده رو را برایم باقی گذاشته کافی ست...
این بغض ، این نمِ خفیفِ اشک ،این زانوان لرزان و این مژه هایی که روی همین متن هم به هوایش هی بالا و پایین می پرند را بیشتر از خودش دوست دارم. فقط کاش این حس نمیرد.

----------------
پسورد ایمیل و وبلاگ من از دیروز دزدیده شده بود و وبلاگ دیده نمی شد، با همکاری دوستان و همراهی گوگل دوستداشتنی و به کار بردن تدابیر امنیتی هر دو این عزیزان را به دامان خانواده برگرداندیم. ولی واقعن برای ساعاتی احساس لختی می کردم!

ترکمانچای

2010-06-26T21:02:00.005+04:30

توافقی قرار شد ارتباط مان را قطع کنیم و من به نفع رقیب کنار بکشم. حالا پشیمانم. انگار بخشی از خودم را مفتی مفتی داده ام رفت.
حس امضای معاهده ی ترکمانچای یا شاید خط لوله ی صلح را دارم.

معمولی

2010-06-16T17:39:00.008+04:30

الان دهدشتم و مشغول امتحان دادن، 20 واحد است و تا الان نصفش را گذراندم. اوضاع روزگار معمولی ست، نه خوشبخت خوشبختم آنگونه که همه چی آرومه و نه بدبختم. وضعیت معمولی و متوسطی است. بعضی روزها از فرط سرخوشی چنان سرخ می شوم که بیا و بنگر بعضی روزها هم سرم توی کتاب باشد یا نه از گرهی که به پیشانی ام می افتد راحت می شود فهمید غمگینم.

با جنبش اما آی حال می کنم، اون از بیست و دوم خرداد که یه تکان اساسی به تن کودتا چی ها داد (ساعت هشت بعدازظهر این روز توی بلوار کشاورز نزدیک بود توسط یک بسیجی موتوری بی سیم به دست فعال با کارت خبرنگاری روزنامه سنگین وزن وطن امروز به جرم حمل دوربین و لپ تاپ در کوله ام سری به اوین یا محلی مشابه بزنم که به خیر گذشت و با روبوسی از من بای بای کرد)، آن هم از بلاهتشان در حمله به بیت آیت الله صانعی و دفتر آیت الله فقید منتظری و فحش و فضیحت به سید حسن خمینی که سرهای بیرون آمده ی شکاف و بخت برگشته ی حاکمیت است.

نامه مصطفی تاجزاده هم عالی بود آقا، عالی بود. من این وسط عدد خاصی نیستم اما به این مصطفی خان افتخار می کنم.

پی نوشت: از کارهایی که قول داده ام انجام دهم و به دلیل واید بودن هی عقب می اندازم از خودم حرصم می گیرد عوضش جلوی آینه چه فحشهای کمر به پایین به خودم داده ام... چه فحشهایی. آنهایی که باید ببخشند طبق معمول من را ببخشند دیگر.

دوستان من

2010-06-09T00:12:00.004+04:30

اخوان ثالث می فرماد:

از تهی سرشار

جویبار لحظه‌ها جاری‌ست

چون سبوی تشنه کاندر خواب بیند آب، و اندر آب بیند سنگ

دوستان و دشمنان را می‌شناسم من

زندگی را دوست می‌دارم

مرگ را دشمن

وای ، اما با که باید گفت این‌؟ من دوستی دارم

که به دشمن خواهم از او التجا بردن

پی نوشت: به قولی؛ هی فلانی زندگی شاید همین باشد

عده ای در حد امیرمومنان و معصومین خود را برکشیده اند

2010-06-06T12:34:00.006+04:30

چند سال پیش مرحوم حضرت آیت الله توسلی یار نزدیک امام راحل جان خود را برسر مقابله با طرحی گذاشت که هدف آن حذف جناب حجت الاسلام والمسلمین سیدحسن خمینی از صحنه سیاسی و امام زدایی در سطح ملی بود.

وفات تاثربرانگیز و تکان دهنده ایشان گرچه مکثی در این طرح ایجاد کرد ولی آن را متوقف نساخت. امسال مراسم بزرگداشت سالگرد رحلت امام در روز چهاردهم خردادماه فقط به یک روز خلاصه شد و همه برنامه های دیگر مردمی و رسمی از جمله برنامه شبهای 14 و 15 خرداد حذف شد و در همین مراسم مختصر قابل انتظار بود که به بیان چند خصوصیت اخلاقی امام بسنده شود و از احترام ایشان به رای مردم و نگاه ایشان که مجلس را را در راس امور می نشاند ، سخنی به میان نیاید و باز طبیعی بود که از تاثیرات ایشان بر خطر تحجر و خود رایی در آینده انقلاب غفلت شود و برخلاف خاکساری ایشان در مقابل معصومان علیهم السلام عده ای در حد امیرمومنان و معصومین برکشیده شوند و عده ای نیز که مخالف تخلف ، دروغ ، فساد و خروج از قانون اساسی و به افلاس کشیده شدن کشور به دلیل سیاست های من در آوردی بودند در مقابل قرار داده شوند.

داوری در باره این شیوه قیاس و مواجهه با تاریخ با مورخان فرهیخته و سیاستمداران آگاه و اصولیان فاضل است و تنها به این نکته بسنده می کنم که کشتار و حبس های اخیر ناشی از چنین برداشت هایی از تاریخ و فقه واصول است و باید دید که نظر مراجع بزرگ از چنین استنباطهایی با توجه به مصداق های عملی و نتایج آن چیست؟

مراسم امسال به دلیل جنایت های اخیر اسرائیل آمیخته به سخت ترین شعارهای ضد صهیونیستی بود ولی طرفه آنکه در میان این شعارهای تند هیچ اشاره ای به مصاحبه یکی از روسای جمهورعرب دوست ایران که اخیرا گفته است دولت ایران با مذاکره انها با اسرائیل موافق است ، نشد و بازهم غیرطبیعی نبود که نصیحت حضرت امام (ره)در ماجرای مک فارلین به مسوولین کشور فراموش شود که فرموده بودند "کاری نکنید که نتوانید به مردم توضیح بدهید" آیا جای آن نیست که سوال شود با این همه سیاست های غلط انداز و غیرشفاف و مهلک چه کسانی می توانند فرصت طلایی برای آمریکا و اسرائیل و منافقین و سلطنت طلبان تلقی شوند : آزادی خواهان و عدالت جویانی که به دنبال عظمت اسلام و ایران و ایرانی از طریق بازگشت به قانون اساسی و دوری از فساد و دروغ هستند؟ یا فرقه های مشکوکی که با سیاست های خود کارگران و معلمان و کارمندان و کشاورزان و همه مستضعفان را خاک نشین کرده اند و علی رغم حمله ها و لفاظی های خود علیه شرق و غرب ،همه بازارهای گرم مسلمانی را در اختیار بیگانگان قرار داده اند.

عربده جویی و هتاکی عده ای اندک در مراسم سالگرد رحلت حضرت امام (ره) در مقابل تریبون سخنرانی نمی توانست بدون رضایت و مهندسی قبلی صورت بگیرد .چه کسی است که نداند همیشه عده ای به صورت سازمان یافته و برای هیاهوهایی از این قبیل جلو تریبون ها به صف می شوند. درمراسم چهاردهم خرداد نیز به همین شکل عمل شد و در مقابل دوربین ها و چشمهای حیرت زده گروهی اندک هتاکی های همیشگی را این بار علیه نواده گرامی امام به اوج رساندند.

لابد به این دلیل که ایشان نخواسته اند هیچوقت مردم را تنها بگذارند. غافل از آنکه اینگونه اعمال مهندسی شده بیش از پیش به اهمیت حراست و صیانت از یادگاران حضرت امام دامن خواهد زد. حضرت حجت الاسلام والمسلمین سید حسن خمینی یکی از ستارگان پر فروغ حوزه های علمیه و فضای ملی ماست و برنامه ریزی برای خاموشی این فروغ جز خسارت برای طراحان آن نتیجه ای نخواهد داشت.

میرحسین موسوی

گاهی به چشم هایش نگاه کن

2010-05-16T10:51:00.006+04:30

هیچ وقت به این موضوع دقیق نشده بودم که وقت حرف زدن با کسی دقیقن نگاهم به کجای صورتش است، این را وقت حرف زدن با او فهمیدم، به هم که چشم می دوزیم به دلیلی که چرایش معلومم نیست اصلن نگاهم به چشمهایش نمی رود، حتی به زور، چشمهای حیرانم جایی بین بالای لب ها و دماغش می ماند و جرأت بالا رفتن نمی کند.

تصورم این بود که همه را این طور نگاه می کنم، امتحان کردم، اشتباه بود. همین دیروز که برای اولین بار از آن در رمزدار گذشتم و توی آن اتاق بزرگ رو در روی رئیس نشستم، صاف به چشمهایش نگاه کردم و حرف زدم و حرف شنیدم...

اما هیچ وقت نشد و نتوانستم باب دلم به آن تیله های زیتونی نگاه کنم، هر وقت هم خودم را به زور به دیدنشان مجبور کردم مردمک هام جوری که انگار فرمان از من نمی برند از جلو آن ها قایم شدند.

چقدر سیر چشم هایش را ندیده ام...

عکس از امین نظری

سفر هشت محال به چهارمحال - قسمت اول

2010-05-02T15:59:00.004+04:30

یک سال از سفر خاطره انگیزناکمان به شهرکرد و کوهدشت گذشت، به همین دلیل خاطرات آن سفر سه روز را دوباره اینجا منتشر می کنم:

نطفه سفر به کوهرنگ و چارمحال دو هفته قبل از حرکت بسته شد، من، هادی، سحر، جواد و بهنام توی کافه پراگ قرار گذاشتیم سفری با هم برویم، سحر کوهرنگ و چارمحال را پیشنهاد داد که به شرطها و شروطها از طرف ما مورد موافقت قرار گرفت و آن هم این که تعداد بیشتری از بانوان محترم در این سفر حضور به هم رسانند. حسب همین شرط قرار گذاشته شد هر کس هر چه در چنته دارد رو کند!

اهم وظیفه ها هم با توجه به تواناییهای خارق العاده جواد به او سپرده شد که الحمدالله تا حدودی خوب از پس این وظیفه ی خطیر بر آمد.

جواد روز دوشنبه برای کار خبری به میانکاله و بهشهر رفته بود، وظیفه هماهنگی و رتق و فتق امور دست من افتاد، سحر هی زنگ می زد که چند بلیط بخرم و من هی زنگ می زدم به هادی و بهنام که کی میاد کی نمیاد، مسعود در آخرین لحظات اوکی شد بهنام هم با رد و بدل کردن چند اس ام اس"میام" و "نمیام" نهایتن به آمدن ختم شد. فروغ و دختر عمه هم گفتند حتمی هست آمدنشان.

حرکت روز سه شنبه هفتم اردیبهشت ماه جلالی بود سحر زحمت بلیتها را کشید، 10 شب ترمینال آرژانتین به قصد کوهرنگ، آمار نهایی هم 8 نفر شد، جواد، سحر، هادی، مسعود، بهنام، فروغ ، مهرنوش معروف به دختر عمه و من.

قرار بود همه ساعت 9 و 30 دقیقه ترمینال باشیم، سه شنبه نوبت شیفت من بود و تا ساعت هفت باید سر کار می ماندم و تحمل ریخت این ابله را بر دوش نحیف خود می کشیدم! که کشیدم، از طرفی خواهرم و شوهرش و یلدای دوستداشتنیشان هم تازه رسیده بودند تهران و نمی شد از دیدنشان صرف نظر کرد که من هم نکردم. 8 رفتم پیششان، تا ساعت 9 ماندم وسحر هی اس ام اس می داد که آماده این، کجایین، کی میاین، حوصله م سر رفته، و قس علی هذا...

9 و نیم باید ترمینال بودیم و من 9 و ربع هنوز انقلاب بودم و باید می رفتم تا میدان سپاه، خانه و از آنجا به آرژانتین، طبیعی بود که طبق معمول نمی رسیدم. توی بی آر تی اس ام اسی اماده کردم با این مضمون:" سوری بچه ها من به احتمال 93 درصد نمی رسم ترمینال ماشینا از حافظ رد میشن من چارراه کالج میمونم سوارم کنین. تنکس پلیز."

تا وسایلم را جمع و جور کردم شد 9 و چهل دقیقه، ساعت حدودهای 10 بود که رسیدم چهار راه کالج، بچه ها هی اس ام اس می دادند که بیا و زود بیا و اگه دیر بیای ماشین منتظر نمی مونه و فلان و بهمان. اتوبوس آمد و من سوار شدم، سلام و روبوسی و غیره.

هشت صندلی ما وسطهای اتوبوس بود و ما با خنده و حرف زدنها و برگشتنهایمان هی خون به جگر مابقی حضرات سوار بر اتوبوس می کردیم، با مسعود شرط بستم که قبل از رسیدن یا وقت رسیدن کتک یا چیز دیگری از دست این حضرات خواهیم خورد! هی جا عوض می کردیم و حرف می زدیم و من با دوربین فیلم می گرفتم، مانیتور اتوبوس هم فیلم شام آخر را نشان می داد، از جا بلند شده بودم، گویا کله ام و دوربین، مانیتور کذایی را ماسکه (این کلمه را توی این سفر یاد گرفتم) کرده بود که یکی از ته اتوبوس با عصبانیت داد زد: بشین بینم بابا... پاهای من هم قبل از اینکه به چیزی فکر کنند و یا حتی منتظر صدور فرمان بنشین مغز بمانند به شکل خودسر فرود آمدند.مطمئن شدم که پیش بینی ام به حقیقت خواهد پیوست.

بعد از قم اتوبوس کنار یکی از سوهان فروشیها که حکمن متعلق به حاج حسین و پسران بود ترمز کرد و ما پیاده شدیم، دستشویی و سیگار و پفک در این پیاده شدن نقش برجسته ای ایفا کردند. فیلم تمام شد و مابقی مثل انسانهای معمولی به خواب رفتند ما اما بیدار ماندیم و همچنان گفتیم و گفتیم و گفتیم، دختر عمه و بهنام اما خوابیدند. جواد و سحر با لپ تاپ فیلم دیدند و من و فروغ با هم حرف زدیم تا صبح و آهنگ گوش دادیم. هادی هم نیم خواب نیم بیدار با صدای آرام هی سراغ حاج آقا را می گرفت که آیا خانه است یا نه؟! از مسعود خبر ندارم امیدوارم بچه ها سالم باشند!

یکی از غول پیکرهای چهارمحالی که به همراهی لباس و بخصوص شلوار منحصر به فرد محلی در اتوبوس حضور به هم رسانده بود تمام شب را به خروپف های غولناک مشغول بود اولهای این ماجرا هی خنده ی ما بود که شلیک می شد، هر چه اتوبوس به مقصد نزدیکتر می شد ما هم متوجه شدیم به این صدا عادت کرده ایم.

ساعت حوالی 6 بود که به شهرکرد رسیدیم، دو تاکسی اخذ نمودیم و به قصد مهمانسرایی که جواد اوکی کرده بود شتافتیم، جواد و سحر و فروغ و مهرنوش با یک ماشین، من و هادی و مسعود و بهنام هم با یکی، با اینکه جواد بلدچی سفر بود ماشین ما زودتر رسید و وارد محوطه مهمانسرا شدیم. منتظر رسیدن جواد و بانوان ماندیم تا آمدند.

خواب تا لب چشمهای همه آمده بود، قرار شد تا ظهر بخوابیم و سپس به قصد دیدن شهر و طبیعت بیرون برویم مهمانسرا دو اتاق داشت، خوابیدیم....

ادامه دارد

آی پرنده ی خوش سفر

2010-05-01T11:18:00.005+04:30

روز اول

كه آمدي به دسته ی ما

تصور همه اين بود

كه آدمی

برایت گل می آوردند

نشانت می دادند به يكديگر

وحتی به نامی ديگر

صدايت ميزدند گاهی

من اما

شواهد زيادی نداشتم

تنها

از زخم روی بالهايت

فهميده بودم

كه پرنده ای

برايت پتو و لباس آوردم

و در پيراهنم پنهانت كردم.

سه روز سفر با دوستانی مطبوع به چهارمحال و بختیاری آن قدر چسبید و مزه اش زیر پوستم ماند که حالا یک روز پس از آمدن زیر بار روزمره گی دوباره ی تهران و ابتلا به مافوقی احمق، هوای دیوانه گی دارم، از صبح کسی توی گوشم می خواند برو... برو...

شرحی از این سه روز را خواهم نوشت.

پ ن: شعر از مهرگان نام آور و مناسب حال من

یتیمی و یتیمی و یتیمی

2010-04-24T15:37:00.008+04:30

گفت: چهار هم خانه ی غربت نشین تهران بودیم، هر کدام اهل شهری و از بین ما تنها یکی هنوز پدرش موجود و آن سه دیگر قبلتر پدر از کف داده بودند، همین بود که همیشه ماجرای پدر داشتن او و یتیم بودن ما بابی برای خنده و شوخی بود.

گفت: مثل همه تجربه های مشابه گویا چند شنبه روزی از شهرستان به دوست صاحب پدر ما زنگ می زنند که ننه ی پیرت ناخوش احوال است و باید سریع خودت را برسانی. وقتی رفت، خبر آمد که مثل همه ی تجربه های قبلی خبری از مرگ ننه نبوده و پدر مرده است، القصه او هم مثل ما یتیم شده بود. ناراحت هم شدیم اما روزهایی که او نبود بیشتر به خنده و متلک غیابی گذشت.

گفت: روز که قرار آمدنش بود هر سه نشسته بودیم که وقتی رسید چطور با او روبه رو شویم، تمرین تسلیت و آغوش و هی خنده ای که مکرر می شد...

گفت: نشسته بودیم که کلید انداخت، سرها پایین و خم به ابروها آماده ی تسلا بودیم که در باز شد و با لبخندی به پهنای صورت و قهقهه ای به بلندای داد، داخل پرید و خنده کننان فریاد زد؛ بچه ها من هم مثل شما یتیم شدم...

پ ن: based in a true story ، این و سپس این سببی برای نوشتن این

هیچ

2010-04-24T09:01:00.003+04:30

فیلم باز است، خودش می گوید، البته به قول نامعروف ادعایش پر بی راه هم نیست، چون حداقل می دانم آرشیو خوبی از سینمای هالیوود و غیره دارد، هم قدیمی هم جدید، اکثرشان را هم دیده است.
نه اینکه سینمای هالیوود و فیلمهایش چیز دندان گیری باشد اما به هر حال دیدن یک فیلم دست کم و در بدترین حالتش مواجه شدن با یک تجربه جدید از روایت یک حادثه یا یک زندگی ست، چیزی شبیه خواندن یک رمان. اما "وی" با اینکه بخش مهمی از سینمای جهان را دوره کرده هیچ نشانی از مواجه شدن با این روایتها و تجربه ها در خودش ندارد. هنوز هم دریغ از یک سر سوزن ذوق یا نگرش که یک جمله یا کلمه اش از این همه جمله و کلمه ای که هر روز بلغور می کنه تو را سر شوق بیاورد. حقیقتن بلاهتش ملال زندگی ات را بیشتر می کند، اصلن کسی با این جنس بلاهت چه می خواهد از سینما؟ صد البته "وی" در این راه تنها هم نیست.
باز جای خوشبختی دارد که این ماجرا درباره کسانی که با رمان و جهان ادبیات سر دوستی دارند به هیچ وجه اینطور نیست.
اشکال کار کجاست، هالیوود و سینما می لنگند یا وی و امثالهم؟

سبز

2010-04-21T20:04:00.002+04:30

به من نخند

2010-04-17T15:13:00.003+04:30

پرسید: بهترین اتفاقی که تا حالا توی زندگی ت داشتی چی بود؟
قبل از این سوال هیچ وقت به آن فکر نکرده بودم. دوره افتادم توی گذشته ها، چروکی بین ابروهام درست شد، به همه ی سالهایی که تمام شد سر زدم، نهایتن متقاعد شدم که؛ معافیتم از سربازی.
سرش را تکان داد و به حالتی محو خندید.

تهوع

2010-04-15T15:36:00.004+04:30

می خواهی بالا بیاوری از دیدن این همه موجود بیمار، دروغ گو، شارلاتان، عجیب و غریب و بی شرمی که کل عرصه رسمی در چنگشان است. همه هم کپی همند، در ویژگیها و جنس حقارتشان قدر مویی با هم تفاوت ندارند، وای و اشتراک حیرت آورشان در بی ذوقی!
از آن سو فضای مظلوم غیر رسمی را که می بینی با آن احترام و شکوه قدغن، بغض همداستان با حال به هم خورده ات توی گلو بالا و پایین می شود.

اسکال بردم

2010-04-10T19:07:00.002+04:30

کسب دو جایزه "مجرد سال" و "پیام نور سال" از آکادمی معتبر اسکال و وبلاگ صادق کرده را به خودم تبریک عرض می نُمایم.
دعای خیر مردم و زحمات شبانه روزی و تلاشهای خودم در کسب این موفقیت بی تاثیر نبوده است و لازم می دانم از این تریبون از همه مردم ایران، بچه محلها، دوستان، آشنایان، اقوام دور و نزدیک و همه کسانی که در مراحل مختلف اینجانب را یاری رسانده اند تشکر و قدردانی کنم. از خودم هم متشکرم.

قربانی

2010-02-28T18:00:00.004+03:30

از دوربرگردان به بازی وبلاگی "قربون بلا" دعوت شدم تا اینجا رسمن قربان بلای آنها که دوستشان دارم بروم.

دوست دارم از ته دل قربان آزادی، باران، یک شعر یا داستان خوب، کمی بهار، تنی چند از سیمین ساقان جهان و در پایان به صورتی جدی میرحسین موسوی و زهرا رهنورد بروم.

والسلام نامه تمام

من هم به سهم خود از " فیدوس "، " انفرادی " هر جا که هست ، " شهرسوخته " ، "جنس 2ووم " و " نگاهی که می دود " برای قربانی شدن دعوت می کنم.

ما هنوز جوانیم*

2010-02-19T13:58:00.013+03:30

از روزی که اولین جوانه های مو پشت لبم درآمد و سن و سال ناخواسته برایم مهم شد، نقطه پایان جوانی را در بیست و پنج سالگی می دیدم که به گمانم بیست و پنج ساله ها خیلی بزرگ می زدند، مصمم بودم با دست پر به ورای این سن گام بگذارم و بزرگی کنم، اما بیست و پنج که هیچ، بیست و شش و هفت هم آمد و شمعهای نداشته فوت شد و هنوز منم بی هیچ حسی از بزرگ شدن. حالا اول اسفند هشتادوهشت هم از راه رسیده و این یعنی پا نهادن به سن پرطمطراق بیست و هشت سالگی.

بیست و هشت ساله می شوم بدون احساسی از بزرگ شدن، هر چند روی کاغذ جوان نیستم، اما دلخوشی ها، سرگرمی ها، دغدغه ها و نیازها همان است که در این ده سال بود، که منطق برآوردن دلخوشی ها، سرگرمی ها، دغدغه ها و نیازها پیچیده نیست، نیاز با دنده هوایی و پریدن از فرازش فراموش نمی شود، تا خواست های قبلی محقق نشود نمی شود و نمی توانیم (بر عکسِ می شود و می توانیم) از خواستهای جدید سراغی بگیریم.

من اسم این وضعیت را می گذارم جوانی کاذب یا جوانی تحقق نیافته، به لحاظ سن و چین و چروکهای صورت و موهای سفید، پیش می روی اما دنبال همان دلخوشی سالهای پشت سر نهاده ای و چیزی از این هولناک تر هم نیست که درک و لمس نکرده بیخیال نیازها و خواستها و شوقهای اقتضای سن ت شوی.

خوشبختانه در این وضعیت بیشتر متولدین دهه شصت مشترکند و فرق چندانی بینشان نیست، دلیل به چشم نیامدن یا تابلو نبودنمان در این ویژگی هم کثیر النفر! بودنمان است. حالا مثل سالهای دهه شصت نیست که کودکان 10 تا 15 ساله سربازان جنگ بودند و 20 تا 30 ساله ها فرمانده و سردار. ما هنوز جوانیم و در پی جوانی.

هر چند این جوانی کاذب است اما دلخوش کردن دارد، مطمئنم 30ساله هم بشوم دغدغه ها و دلخوشی هام همین خواهد ماند چون همچنان فرجامی در تحققشان نمی بینم، عده ای از هم سن و سالهای من دنده هوایی زده اند به بزرگسالی و ادای آدم بزرگها را در می آورند اما سربزنگاه که می رسد آنها از من هم جوانتر می زنند.

ما یا می میریم یا جوان می مانیم که هیچ گاه جوانی نکرده ایم.

* داستانی هست از علی اشرف درویشیان به نام " آنها هنوز جوانند"

سفر، امتحان، زن، گچپژ و جنبش

2010-01-23T18:36:00.015+03:30

- بعد از 15 روز سفر امتحانی تفریحی نوسالژیکی از زادگاه برگشتم تهران و سر کار، اعتراف می کنم این اولین بار است 20 واحد دانشگاهی را یکجا پاس می دارم! سفر خوبی بود، درس خواندن در جوار پدر و همچنین مادر دوست داشتنی و سخت گیر که ضربآهنگ بخون بخونش هنوز توی گوشم است دلچسب بود.

- تجربه امتحان پس دادن در پیام نور هم حکایت جالبی دارد، مثلن : خواندن کتاب "روان شناسی اجتماعی" 350 صفحه ای را از ظهر ساعت 2 شروع کردم و شب ساعت 3 و 10 دقیقه تمام، فردا صبح ساعت هشت هم امتحان بود و من بدینوسیله خودم را به یک نمره 16 مزین کردم.

- در مقایسه با تهران n میلیونی، دهدشت 50 هزار نفری ما داشته های جالبی دارد، اینجا من به انضمام جواد و دوستی دیگر در آپارتمانی 40 متری روزگار می گذرانیم ، آنجا فقط حیاط خانه ها و طبیعتن خانه ی ما 200 متر است، کتاب خواندن و نهار خوردن و قیلوله ی عصرگاهی در زیر آفتاب نیم تاب دی ماه دهدشت تاکیدی ست بر اهمیت نور خورشید و ویتامینD. یادم آمد تهران که هستم ماه به ماه رنگ روی خورشید خانم را نمی بینم چه برسد به اینکه بخواهم سر ظهری پشتمان را نوازشی هم بدهد.

- خوبی دیگر آنجا این است که اگر بخواهی از هر کجایش به هر کجای دیگر برای دیدن دوستی، دادن امتحانی، دیدن رخ زیبایی و هر کار خیر و شری بروی نهایتن 5 دقیقه زمان می برد که در مقایسه با تهرانِ دهن سرویس کن بهشت برین (با فتح ب) محسوب می شود.

- اساسن آنجا همه چیز واید است، زمین خدا و خانه های 300 ، 400 متری با اتاقهای پذیرایی 100 متری معمولی است. یکی از دوستان مجردِ در آستانه ی تأهل (احسان) تنها با 6 میلیون خانه ای نوساز با 4 اتاق خواب، یک آشپزخانه 40 متری و یک پذیرایی که دست کم ظرفیت پارک 5 پاترول 4 درب دارد اجاره کرده که اسم خانه برایش اساعه ادب است و باید آن را " بیت " خواند، البته هر چه فکر می کنم منظور دوست مذبور را از اجاره بیت مذکور درک نکردم!

- یکی از زوجهای جوان فامیل بچه دار شده و دختری به دخترهای جامعه اضافه کردند، اسمش را هم زهرا گذاشتند، جالب اینکه در حلقه بسته ی خانواده خودشان این پنجمین یا ششمین زهرایشان است! معنای این کار را هم نفهمیدم و نخواهم نفهمید، اینطور که معلوم است "نام" مثل قدیمها دیگر آن کارکرد سابق را ندارد و نشانه ی شناسایی نیست بلکه وسیله ای شده برای کسب ثواب و امتیازات الهی. یاد "حسن" دوست دوران دبیرستان افتادم که می گفت اگر زن گرفتم و بچه دار شدم حتمن اسم پسرم را می گذارم " گچپژ ".

- در فاصله ی بین دو امتحان یک فوتبال داغ و اکشن با جمعی از دوستان در دشتهای بهاری شده ی شهر هر چند پر از قهر و ناز و غرزنی و جرزنی بود اما حال اساسی داد.

- اکثر دوستانم زن گرفته اند، این واقعیت را در این سفر به وضوح متوجه شدم، برگشتنی در یاسوج ظهر خانه ی محمود تازه متاهل شده بودم، نهار هم غذای خوشمزه ای با اسم " بی ماهتابی " دست پخت فاطمه ی محمود بود که در هوای بارانی بی نظیر یاسوج چسبید. بین راه اصفهان ماندم و یک شب و روز خوب را خانه ی " مهدی " دوست و در همان حال پسر خاله ام سر کردم، مهدی هم متاهل است و " فاطی " اش دوست داشتنی. فاطی از یکی از دوستهایش حرف زد و گفت به شرط آنکه من قصد ازدواج داشته باشم ما را با هم آشنا می کند!

- قبل از آمدن والد محترم در گفتگویی صمیمانه و رسمی فرموده بود: پولهایت را جمع کن ، عید که آمدی برویم جایی برایت زن بگیریم! دوستم " نبی " (متاهل است) نقل می کند وقتی برادرِ زن نگرفته اش در معرض جدی پرسش بنیادین "چرا زن نمی گیری؟ " قرار گرفت، گفت : " تا وقتی تکلیف جنبش مشخص نشود زن نمی گیرم."

- من از موقعیت خودم سوء استفاده می کنم و یک قید " حداقل " به این جمله ی گهربار اضافه می کنم شما آن را هر جا که دوست دارید نصب کنید.

...آغاز ... پایان.

2010-01-02T18:37:00.021+03:30

به نظر من بارزترین ویژگی بیانیه ی شماره 17 این است که بالاخره برای اولین بار خواستهای جنبش سبز از سوی میرحسین موسوی به عنوان مطرحترین عضو جنبش به صورت مشخص، خطاب به سران جریان کودتا و سرکوب اعلام شد.

میرحسین در مفاد پنج گانه ی این بیانیه خواستهای جنبش را کلان، درست و دقیق نشانه رفته است، با گردن نهادن کودتاچیان به اجرای هر کدام از این پنج بند می توان از راه آن، دیگر خواسته ها را نیز به چنگ آورد.

از آن سو این نکته هم واجد توجه است که اگر خواستهای اعلام شده ی جنبش که بلا استثنا همه در ذیل قانون اساسی موجود یافت می شوند، مورد مخالفت حاکمیت قرار بگیرد شکاف موجود و عدم تلاش و توان کودتاچیان برای سر و سامان دادن به وضعیت بحرانی مملکت نیز وضوح بیشتری پیدا می کند.

کمترین اثری که این کار خواهد داشت، ایجاد انشقاق و 2 (یا حتی 3) دستگی در جریان هوادارن حاکمیت است که تلاشهای مذبوحانه ی محسن رضایی و علی مطهری برای وحدت (و حمله های آتشینی که به آنها صورت گرفته) را می توان بخشی از ردپای این انشقاق دانست. البته بعد از این نیز بعید نیست بخشهای دیگری از جریان محافظه کار و اقتدارگرا که انتظار تعقل حداقلی از آنها می رود راه خود را از راه بی بازگشت مجریان و صاحب سودهای کودتا جدا کنند.

برخی چهره های نو رشد یافته ی جریان محافظه کار که حالا برای خود وزنه محسوب می شوند و می توان از آنها انتظار تعقل داشت (مانند محمدباقر قالیباف) به دلایل خود خواسته یا ناخواسته، هرگز تاکنون خارج از حیطه رأی مقام رهبری حرکت نکرده اند، اما بعید نیست به دلیل بی کفایتی مطلق دولت احمدی نژاد نهایتن جدایی راه خود را از این جریان رسمن اعلام کنند.

به تعبیری که این روزها زیاد به کار می رود، حالا توپ در زمین طرف مقابل است، باید منتظر ماند و دید آنها بازی را در جواب به خواستهای پنج گانه چطور آغاز می کنند، به نظرم اینبار از نحوه ی آغاز می شود چگونگی پایان را حدس زد، هر چند تردیدی در پیروزی نهایی جنبش سبز نیست. اما این آغاز، میزان هزینه و زمان رسیدن سبزها به پیروزی را مشخص می کند.

بیانیه ی شماره 17 میرحسین موسوی

2010-01-01T14:28:00.002+03:30

بسم الرحمن الرحیم

السلام علیک یا ابا عبدالله. انی سلم لمن سالمکم و حرب لمن حاربکم و وال لمن والاکم و عاد لمن عاداکم. فیالیتنی کنت معکم فافوزا فوزا عظیما

همواره به اینجانب و دوستان گفته می شد که اگر شما اطلاعیه ندهید مردم به خیابانها نخواهند آمد و آنان از اعتراضات و مطالبات خود دست برخواهند داشت وآرامش به کشور برخواهد گشت. بنده به عنوان یک همراه جنبش عظیم سبز مردمی با این نظر موافق نبودم و می اندیشیدم که تا اصلاحات لازم با تکیه براصول روشن که می توان آنها را از قانون اساسی استخراج کرد، صورت نگیرد ، آب رفته به جوی باز نخواهد گشت.

برای مراسم عاشورای حسینی علیرغم درخواستهای فراوان، نه جناب حجت الاسلام و المسلمین کروبی اطلاعیه دادند و نه حجت الاسلام و المسلمین خاتمی اطلاعیه صادر کردند و نه بنده و دوستانم. با این وصف یک بار دیگر مردمی خداجوی به صحنه آمدند و نشان دادند که شبکه های وسیع اجتماعی و مدنی که در طول انتخابات و بعد از آن به صورت خود جوش شکل گرفته است، منتظر اطلاعیه و بیانیه نمی مانند. در حالی که مردم نه روزنامه همراه و مشوقی در کنار خود داشتند و نه از صدا و سیما، به عنوان رسانه ای ملی و بی طرف و منصف و عاقل بهره می بردند. باز همه ملت ها و جهانیان شاهد بودند که در میان طوفانی از تهدیدها و تبلیغات و تکفیرها و اهانتها، عزاداران حسینی در این روز مقدس حسین حسین گویان به صورت مسالمت آمیز و بدون شعارهای تند روانه میدانها و مسیرهایی شدند که خود انتخاب کرده بودند و این بار نیز چون دفعات گذشته با اعمال تحریک آمیز مواجه شدند، خشونت های غیرقابل باور چون زیر کردن راهپیمانان، تیراندازی نیروهای لباس شخصی که امروز هویت آنها بر کسی پوشیده نیست و روز بروز پرده از چهره آنان و سرانشان کنار زده می شود، فاجعه ای را آفرید که اثرات آن به این زودی از صحنه سیاسی کشورمان رخت برنخواهد بست.

مشاهده فیلم های تکان دهنده عاشورا نشان می دهد که اگر شعارها و حرکات جاهایی به سمت افراط غیر قابل قبول کشانده می شود، ناشی از به زیر انداختن افراد بی گناه از روی پل ها و بلندی ها، تیراندازی ها و آدم زیر کردن ها و ترورهاست . جالب آنکه در بعضی از این فیلم ها دیده شده است که مردم در پشت چهره نیروهای انتظامی و بسیجی مهاجم برادران خود را می بینند و در شرایط بحرانی و پر از خشم و هیاهوی آنروز سعی می کنند بدانها آسیبی نرسد. اگر صدا و سیما یک جو انصاف و عقل داشت می توانست برای تلطیف فضا و نزدیک کردن مردم به همدیگر گوشه ای از این صحنه ها را نشان دهد. ولی هیهات! جریان روزهای بعد از عاشورا و گسترش دستگیریها و دیگر تمهیدات دولتی نشان می دهد که مسئولان اشتباهات گذشته را این بار در وسعت بیشتر تکرار می کنند و آنها می اندیشند سیاست ارعاب تنها راه حل است.

گیرم که چند روز با دستگیریها ، خشونت ها ، تهدیدها و بستن دهان روزنامه ها و رسانه ها سکوت برقرار گردید، تغییر قضاوت مردم را نسبت به نظام چگونه حل می کنید؟ تخریب مشروعیت را چگونه جبران می نمائید؟ نگاه ملامت آمیز و متعجب همه جهانیان از این همه خشونت یک دولت به ملت خود را چگونه تغییر می دهید؟ با مشکلات بر زمین مانده اقتصادی و معیشتی کشور که به دلیل ضعف مفرط دولت روزبروز وخیم تر می شود چه می کنید؟ با چه پشتوانه ای از کارآمدی و انسجام ملی و سیاست خارجی موثر، سایه قطعنامه ها و امتیازخواهی های بیشتر را در سطح بین الملل از سر کشور و ملتمان دور می کنید؟

اینان می اندیشند با عقب راندن نخبگان و روشنفکران و دانشگاهیان و فعالان از صحنه سیاسی خواهند توانست بدون پرداختن ریشه ای به مسائل امروز کشور به دیروز قبل از انتخابات برگردند؟ اما کسانی که تاریخ را خوانده اند و کمی با ماهیت پیچیده جوامع آشنایی دارند می دانند که این تفکر ناشی از یک توهم واقع گریز و پناه بردن به رویکردهای کم عمق و گول زننده است .

بنده به صراحت و روشنی می گویم فرمان اعدام و قتل و زندانی کروبی و موسوی و امثال ما مشکل را حل نخواهد کرد . سخنان روز چهارشنبه میدان انقلاب و قبل از آن نماز جمعه هفته پیش دانشگاه که توسط چهره های منتسب به نظام ایراد گردید، نتایج هر نوع اقدام تروریستی را مستقیما به سمت کانون نشانه خواهد رفت و گره مشکل بحران کنونی را نا گشودنی خواهد ساخت. گوساله و بزغاله خواندن بخش عظیمی از جامعه و خش و خاشاک نامیدن آنان و مباح کردن خون عزاداران حسینی فاجعه ای است که هم اکنون توسط افرادی مشخص و صدا و سیما در جامعه رخ داده است. این چه سخنرانی است که از تریبون دولتی مردم را به جنگ با یکدیگر دعوت می کند و یک عده را حزب الله می نامد و عده ای دیگر را حزب الشیطان؟ بارها در یک سخنرانی کوتاه اعلام می کند مردم توجه کنید جنگ است! آیا این سخنان دعوت به جنگ و شورش داخلی نیست ؟ با توجه به استفاده از اصطلاحات مذهبی و اشاره به آیات و روایات ، این مراجع عظام و روحانیون فاضل هستند که می توانند بگویند با این گونه اشخاص چه می توان کرد؟

آنچه به بنده به عنوان یک فرد کوچک این جامعه مربوط می شود استقبال از هر هجمه ای در راه اسلام و کشور عزیزمان است و سخنان چند روز اخیر بنده را به یاد کلام امام رحمه الله علیه می اندازد که " بکشید ما را ، ما نیرومند تر می شویم". بنده ابایی ندارم که یکی از شهدایی باشم که مردم بعد از انتخابات در راه مطالبات به حق دینی و ملی خود تقدیم کردند و خون من رنگین تر از آن شهدا نیست.

بنده به صراحت می گویم تا وجود یک بحران جدی در کشور به رسمیت شناخته نشود، راهی برای خروج از مشکلات و مسائل پیدا نخواهد شد. عدم اذعان به بحران ، توجیه گر ادامه راه حل های سرکوبگرانه خواهد شد. اذعان به وضعیت بحرانی می تواند راه حل را نه در سرکوب که بر سر آشتی ملی قرار دهد . تهمت بی دینی و همراهی با قدرتهای بیگانه مستکبر و افراد بدنام و جریانهای منحوسی چون منافقین به فرض آنکه به حذف فیزیکی تعدادی از خدمتگزاران اسلام و مردم منتهی شود ناشی از چشم بستن به ماهیت مشکلات ملی کشور است. من به عنوان یک دلسوز می گویم منافقین با خیانت ها و جنایت های خود مرده اند، شما برای کسب امتیازهای جناحی و کینه ورزی آنها را زنده نکنید .

من لازم می دانم قبل از آنکه راه حل خودم را برای خروج از بحران مطرح سازم ، برهویت اسلامی و ملی و مخالف سلطه بیگانگان و وفادار به قانون اساسی ما و جنبش سبز تاکید نمایم. ما پیروان اباعبدالله حسین علیه السلام هستیم. ما شیفتگان حریتی هستیم که منادیش آن امام مظلوم بود . ما پیرو کسی هستیم که در قلمرو وسیع اسلامی ربودن خلخالی از پای یک زن را برنمی تابید. ما معتقد به تفسیر رحمانی از اسلام هستیم که انسانها را یا هم کیش هم می دانند و یا همسانانی در خلقت. نگاهی که بر کرامت ذاتی انسان باور دارد و برنمی تابد که ضارب او در زندان با غذایی جز شبیه غذای او نگهداری شود و یا مورد شکنجه و امثال آن قرار گیرد.

بنده و دوستان عزیزم که امروز بسیاری از آنها در زندانها محبوس هستند پای بندان سرسخت استقلال کشور هستیم و از اینکه بازار اسلامی ما تبدیل به یک بازار مکاره برای کالاهای بیگانه شده است رنج می بریم. ما به شدت با فساد موجود که ناشی از سیاستهای سوء و عدم تدبیر است مخالفیم. ما می گوئیم نهاد بزرگ و تاثیر گذاری چون سپاه اگر هر روز چرتکه بیاندازد که قیمت سهام چقدر بالا و پائین رفته نمی تواند از کشور و منافع ملی آن دفاع نماید؛ هم خود به فساد کشیده می شود و هم کشور را به فساد می کشاند . ما می گوئیم و حاضریم در مباحثات نشان دهیم که امروز منافع و حقوق مستضعفان و کارگران و کارمندان و سایر اقشار ملت در یک فساد بزرگ در حال غرق شدن است . جنبش سبز مخالف دروغ است و آنرا آفتی خانمان برانداز برای کشور می داند و از اینرو دروغ های سیاسی و امنیتی و اقتصادی و فرهنگی و امثال آنرا خطری بزرگ برای کشور می دانیم.

ما یک دولت و نظام صادق و رئوف و با شفقت و مبتنی بر آراء مردم می خواهیم که به تنوع آراء و عقاید مردم نه به شکل تهدید که بلکه بصورت یک فرصت نگاه کند. ما سرک کشیدن به زندگی خصوصی مردم، تفتیش عقاید، تجسس، بستن روزنامه ها و محدود کردن رسانه ها را مخالف دین مترقی و رهایی بخش خود و مخالف قانون اساسی برآمده از این دین می دانیم. ما ضایع کردن یک ریال از بیت المال را در جهت اهداف باندی و جناحی حرام می دانیم و می گوئیم که سند چشم انداز ملی بیست ساله که به تایید همه ارکان نظام رسیده است امروز به یک ورق پاره بی ارزش تبدیل شده است. ما هشدار می دهیم که رقیبان بزرگی در منطقه با رشدهای اقتصادی دو رقمی در حال ظهور هستند و روز به روز قوی تر می شوند . درحالیکه ما متاسفانه از دادن یک بودجه سالانه و نگهداشتن حسابهای ذخیره ارزی و امانت در سپرده های مردم و پاسخگویی در مقابل دیوان محاسبات عمومی و مجلس شورای اسلامی عاجز هستیم .

ما نه آمریکایی هستیم و نه انگلیسی . تا حال نه کارت تبریکی برای روسای کشورهای بزرگ فرستاده ایم و نه امید یاری آنها را داریم و می دانیم با اصالت قدرت در روابط بین اللمل هر کشور به دنبال منافع ملی خود است و ما بیزار از کسانی هستیم که بر عرف و اعتقادات دینی و ملی ملت خود احترام نمی گذارند . و مضحک است که بما تهمت اهانت به قرآن ، عاشورای امام حسین یا پاره کردن عکس حضرت امام قدس سره زده شود . مسلما حرمت شکنی اگر در روز عاشورا صورت گرفته باشد مورد تایید ما نیست، اما بدترین نوع حرمت شکنی را کشتن بندگان بیگناه و عزادار در روز عاشورا و در ماههای حرام می دانیم .

اما من برآنم که راه حل مشکلات پیش آمده و بحران موجود چنین است؛ وضعیت کشور امروز چون رودخانه خروشان و عظیمی است که سیلابهای تند و حوادث گوناگون باعث طغیان و گل آلود شدن آن شده است . راه آرام کردن این رودخانه بزرگ و روشن ساختن و زلال کردن آب آن در یک اقدام سریع و عاجل امکان پذیر نیست . اندیشیدن باین گونه راه حلها که عده ای توبه کنند و عده ای معامله کنند و بده و بستانی صورت گیرد تا این مشکل بزرگ حل شود عملا به بیراهه رفتن است .

بنده راه حل را در روانه ساختن نهرها و چشمه هایی از آب روشن و شیرین به بستر این رودخانه می دانم که بتدریج و طی یک فرآیند تدریجی کیفیت آب و وضع رودخانه را تغییر دهد . و نیز اعتقاد دارم که هنوز دیر نشده است و نظام ما آن قدرت را دارد که در صورت تدبیر و در صورت داشتن یک نگاه احترام آمیز و توام با ملاطفت به همه ملت و اقشار آن این مهم را بانجام برساند . بنده تعدادی از این راه حلها را که چون نهرها و چشمه هایی از اب روشن می تواند فضای ملی را تحت تاثیر قرار دهد و اوضاع را به سمت بهبود ببرد، بیان می کنم :

1- اعلام مسئولیت پذیری مستقیم دولت در مقابل ملت و مجلس و قوه قضائیه به نوعی که از دولت حمایت های غیرمعمول در مقابل کاستی ها و ضعف هایش نشود و دولت مستقیما پاسخگوی مشکلاتی باشد که برای کشور ایجاد کرده است . به یقین اگر دولت کارآمد و محق باشد خواهد توانست جواب مردم و مجلس را بدهد و اگر بی کفایت و ناکارآمد بود مجلس و قوه قضائیه در چهارچوب قانون اساسی با او برخورد خواهند کرد .

2- تدوین قانون شفاف و اعتماد برانگیز برای انتخاباتها به نوعی که اعتماد ملت را به یک رقابت آزاد و منصفانه و بدون خدعه و دخالت قانع سازد . این قانون باید شرکت همه ملت را علیرغم تفاوت در آراء و اندیشه ها تضمین کند و جلوی دخالت های سلیقه ای و جناحی دست اندرکاران نظام را در همه سطوح منتفی سازد . مجالس اولیه انقلاب می تواند به عنوان الگویی مورد توجه قرار گیرند .

3- آزادی زندانیان سیاسی و احیاء حیثیت و آبروی آنها . بنده یقین دارم که این اقدام نه به ضعف که به درایت نظام تعبیر خواهد گشت . و نیز آگاهیم که جریانهای سیاسی منحطی با این راه حل مخالف هستند .

4- آزادی مطبوعات و رسانه ها و اجازه نشر مجدد روزنامه های توقیف شده جزء ضروریات روند بهبود است . ترس از آزادی مطبوعات باید از بین برود و تجربیات جهانی در این زمینه باید مورد توجه قرار گیرد . گسترش کانال های ماهواره ای و اهمیت یافتن آنها و تاثیرگذاری قاطع این رسانه که بخوبی ناکافی بودن روش های قدیمی و محدودیت صدا و سیما را می رساند . پارازیت ها و محدودیت های اینترنتی می تواند برای مدت کوتاهی اثرگذار باشد . تنها راه چاره داشتن رسانه هایی متنوع و آگاه و آزاد در داخل کشور است . آیا زمان آن نرسیده است که با اقدامی شجاعانه و ناشی از اعتماد به متفکران و نیروهای خلاق جامعه ، نگاهها را از آنسوی مرزها به شکوفایی خلاقیت سیاسی و فرهنگی و اجتماعی داخلی برگردانیم ؟

5- برسمیت شناختن حقوق مردم برای اجتماعات قانونی و تشکیل احزاب و تشکل ها و پایبندی به اصل 27 قانون اساسی . اقدام در این زمینه که می تواند با درایت و همکاری همه علاقمندان به کشور صورت گیرد در طول چند ماه می تواند فضایی توام با دوستی و محبت ملی را جایگزین در گیری سازمان بسیج و نیروهای امنیتی با مردم و یا درگیری مردم با مردم نماید .

به بندهای فوق پیشنهادات دیگری نیز می توان اضافه کرد . به نظر بنده حتی یک جوی کوچک زلال در این بین می تواند مغتنم باشد . ضرورتی ندارد همه بندها با هم شروع شود . مشاهده عزم در این راه بروشنی افق کمک خواهد کرد . و کلام آخر آنکه همه این پیشنهادات بدون نیاز به توافق نامه و مذاکره و داد و ستدهای سیاسی و از موضع حکمت و تدبیر و خیرخواهی می تواند اجرایی شود

آیت الهی که دوست داشتم

2009-12-20T18:40:00.007+03:30

شناختم از آیت الله حصرنشین اندک بود، اما او را بعد از جواب مستدلش به عبدالکریم سروش در باب بحث " وحی و نبوت "دقیقتر شناختم، پیش از آن البته شنیده بودم که در فقه و فقاهت بی مانند و اعلم است.
البته ایستادگی صادقانه و اخلاقی اش بر سر مسئله ی کشتارهای دهه 60 نیز نشان از شخصیت والا و منزه او داشت اما چه می شود کرد وقتی مجبوری زیر ستم تبلیغات رسمی بزرگ شوی، کسی هم چیزی به ما نگفت، بزرگ که شدیم، پی اش را گرفتیم و به این رسیدیم.

آمد تا رسید به جنبش سبز که مثل پدری معنوی هوادارمان بود، هرگاه حکومت اسلحه و باطومش را چون نمک بر زخمهای بازشده مان می کوفت با واکنش هایش کار مرحم را می کرد.

اگر چه این همه سال ناکسانه به تخریب، او را نشانه گرفته بودند اما آیت الله دوباره احیا شد و محبوب. ذوق می کردم وقتی مردم در خیابانها او را آیت الله واقعی می نامند.

به تعبیری؛ پیرمرد نفسمان بود این روزها. از مرگش بی اندازه ناراحت شدم.

غلط کردن

2009-12-18T15:01:00.005+03:30

شیوه چشمت فریب جنگ داشت

ما غلط کردیم و صلح انگاشتیم

و همچنین:

گفت و گو آیین درویشی نبود

ور نه با تو ماجراها ماجراها ماجراها داشتیم

پی نوشت : حسبِ حالی ننوشته بودیم و شد ایامی چند، پس این را نوشتیم.

آنها اشتباه می کنند

2009-12-14T17:04:00.008+03:30

همه می دانند مدتهاست در جمهوری اسلامی پاره کردن عکس امام خمینی شهامت و جرات خاصی نمی خواهد، از توهین، اتهام و به زندان انداختن دوستان، اعضای بیت و همفکرانش که خیلی راحت تر است، بچه های جنبش سبز هم این 5 ماه نشان داده اند دست به کاری که نیازمند شهامت نباشد نمی زنند. اصلن مگر امام خمینی نقشی در دزدین رایها داشت که عکس او را پاره کنیم.
عکس امام که هیچ، حتی اگر اتهام پاره کردن عکس مقامات بالاتر را هم به جنبش سبز بزنند آیا می شود بر بی کفایتیهای خانه خراب کن دولت احمدی نژاد و جنایتهای پس از انتخابات و تجاوز به زندانیان مرد و زن، سرپوش گذاشت؟
مشکل اینجاست که رهبران کودتا گمان می کنند اعتراضات مردم صرفن بر سر مباحث نظری و سیاسی ست، همین برداشت اشتباه هم سبب شده گمان ببرند می توان با سرکوب خشن و ریش گرو گذاشتن از امام و امام زاده و تبلیغات شبانه روزی برای دولت کودتا از یک سو و تخطئه و تخریب جنبش سبز از سویی دیگر اعتراضات را جمع کرد. یعنی آنها فکر میکنند نتیجه ی تخریب جنبش سبز محبوبیت احمدی نژاد و دوستانش است؟
در اشتباهند، دعوای مردم بر سر شرف و آبرویی است که با بودن این تفکر بر مسند اجرایی کشور از دست داده اند، دعوا بر سر مسائل ملموس و مشخصی چون اقتصاد، فرهنگ، جامعه و غرور و حیثیتهای نابود شده است.
حالا 6 کانال تلویزیونی و دهها روزنامه و سایت حامی دولت کودتا که چیزی نیست اگر مثال آن مثل قدیمی که می گفت همه ی دریاها جوهر و همه درختها بریده و قلم و کاغذ و همه ی دنیا هم بسیج شوند تا از مزیات و محسنات دولت احمدی نژاد بنویسند و بنویسند و بنویسند، باز هم ذره ای در نتیجه اعتراضات تاثیر نخواهد گذاشت، مگر میشود مسئله دردناک و مشمئزکننده ای مجسم را که با پوست و استخوان در حال لمس شدن است با تئوری و دروغ برای مردم قابل تحمل و دوست داشتنی کرد؟
تا زمانی که مخالفان مردم نوع نگاه و برداشتشان از اعتراضات اینگونه است باید مطمئن باشند در همچنان بر همین پاشنه خواهد چرخید.

زنده باد مجید

2009-12-09T16:26:00.014+03:30

به سلامتی مجید توکلی که کودتاچیها را به ذلت و دریوزه گی فتوشاپی انداخته، او یک مبارز حرفه ای و مقاوم است که با رذالت سایتهای دروغ پرداز کودتا که ناشی از نگاه حقیرانه ی آنها نسبت به زن و زنانگی است هیچ از بزرگی اش کاسته نمی شود.

مجید پیش از این بارها پی زندانهای سیاه رژیم به تنش مالیده شده بود و بی تردید هیچ ترسی از زندان و اسارت ندارد که اگر داشت در اولین حضور ا.ن در دانشگاه (پلی تکنیک) عکس او را به آتش نمی کشید و اگر داشت در اعتراض به قبرستان کردن دانشگاه برای دفن شهدای کذایی دانشجویان را به خط نمی کرد و اگر داشت 1000 کیلومتر راه را از بندرعباس برای بودن و سخنرانی در 16 آذر نمی پیمود تا به دانشجویان سبز بگوید : "امروز اینجاییم تا اعتراض مان را بر سر همه مستبدان و مستکبران جامعه و در راس آن ها {...} فریاد بزنیم".

این دانشجوی شریف مطمئنن یکی از قهرمان برجسته ی جنبش سبز در میان دانشجویان است، کودتاچیها که از سرسختی و مقاومت این قهرمان پر اراده ی ما آگاه بودند تنها راه را در تحقیر او دیدند و اینگونه شد که سناریوی ابلهانه ی لباس زنانه را نوشتند تا همه ی رسانه هایشان اعم از فارس، ایرنا، صدا وسیما، وطن امروز، جوان، برنا، دبرنا، ترنا، رجا و ... با ذوق و شوق آن را تیتر کنند، اما زهی خیال باطل که نه این سناریوی کثیف قابل باور است و نه آن پوشش تحقیرآمیز است، که اگر بود ابتدا باید به خواهران بسیجیشان که آنها را به شدید ترین شکل ممکن به آن آراسته اند، خندید.

از آن سو ما هیچ گاه حق بزرگی که زنان شریف ایرانی بر گردن جنبش سبز دارند فراموشمان نمی شود، بدون حضور آنها پنج ماه مبارزه ی استوار بر علیه دولت نامشروع برآمده از انتخابات درجه دو انتصابی هیچ گاه تحقق نمی یافت. پوشش آنها اگر چه در این 30 سال اجباری و با زور بوده اما مورد احترام ماست.

زنده باد مجید توکلی و همه ی دانشجویان مبارز جنبش سبز

زندگی کردن

2009-12-08T15:59:00.005+03:30

موسوی در بیانیه شماره 16 گفته بود : " برادران ما! اگر از هزینه‌های سنگین و عملیات عظیم خود نتیجه نمی‌گیرید شاید صحنه درگیری را اشتباه گرفته‌اید؛ در خیابان با سایه‌ها می‌جنگید حال آن که در میدان وجدان‌های مردم خاکریزهایتان پی در پی در حال سقوط است. ۱۶ آذر دانشگاه را تحمل نمی‌کنید. ۱۷ آذر چه می‌کنید؟ ۱۸ آذر چه می‌کنید؟ چشمانی را که در صحن دانشگاه به رزمایش‌های بی‌فایده افتاده و آنها را نشانه ترس یافته چگونه تسخیر می‌کنید؟ اصلا همه دانشجویان را ساکت کردید؛ با واقعیت جامعه چه خواهید کرد؟ "

امروز 17 آذر است و خبر رسیده که دانشگاه تهران را دانشجویان سبز کرده و بسیجی ها و گاردیها را مجبور به برگشتن به سر پستهای خود کرده اند.

حالا 17 آذر هم تمام میشود، با 18 ، 19 ، 20 و الی آخر آذر و دی و بهمن چه می کنید، این که برای شما زندگی نمی شود، هر چه دارید و ندارید باید خرج سرکوب کنید، خیر سرتان کودتا کرده اید که برای خودتان حالش را ببرید. اما حالش را که نبرده اید هیچ، حالتان هم بدجوری دارد گرفته میشود، حالا این را داشته باشید تا بقیه چیزهایتان را هم بگیریم، بقیه چیزهایی که البته مال خودتان نیست و فقط مثل بختک و به ضرب باطوم و گاز اشک آور و اوین و کهریزک روی آنها چمبره زده اید.

وارونه گوییهای حقیرانه و کثافت بار رسانه هایتان هم هیچ دردی را دوا نمی کند که اگر دوا کننده بود تا حالا به زخمتان می خورد، خواستم بگویم فکر و طرحی دیگر دراندازید اما یادم آمد که رژیم آزمون و خطا را چه به کار فکر؟

مسئله این است که به قول میرحسین ما خواسته هایمان را زندگی میکنیم، حتی تا صد سال دیگر و بدیهی است که انسان رشید از زندگی کردن خسته و هراسیده نمی شود، اما شما چه؟ گاردیها و بسیجیهایتان خسته می شوند، اصلن همین حالا هم خسته شده اند، نمونه اش همین دیروز 16 آذر که گاردیها حوصله هیچ کاری نداشتند، با بی میلی و خستگی به مردم التماس می کردند ؛خلوت کنید. این خستگی تازه شروع شده، ما زندگی می کنیم و خسته نمیشویم اما شما زندگی برایتان نمانده، خستگی که چیزی نیست، باید منتظر بلاهای بدتری باشید.

سفر، بی قصد قبلی

2009-11-22T16:17:00.006+03:30

خیلی کم پیش می آید برای سفر رفتن از شهری به شهری، مثل آدم حسابیها زنگ بزنم ترمینال، بلیط رزرو کنم و سر ساعت با کیف و ساک جلوی اتوبوس حاضر باشم، چرایش را نمی دانم، فقط می دانم هر وقت خواستم سفری بروم همینطور الابختکی بلند شده ام رفته ام ترمینال.

سفر با قصد قبلی را دوست ندارم، تصویری که همیشه توی ترمینال دیده ام اینطور بوده که همه ی آن آدم حسابی های بلیط رزرو کرده سوار شده اند و من پای اتوبوس هنوز هم در حال رصد کردن وضعیت هستم، رصدی شامل وضع و حال اتوبوس و مسافران و حس و حال خودم .
چند بار اتفاق افتاد که پای اتوبوس بیخیال سفر شوم و از همانجا برگردم خانه، چند بار هم توی ترمینال مقصدم را عوض کردم، البته هنوز آنقدرها جسور نشده ام که مقصد را بالکل عوض کنم اما بوده که قصد رفتن به "ایکس" را داشته باشم، اتوبوسش هم باشد اما بیخیال ایکس سوار اتوبوس "وای" شده ام تا از آنجا به ایکس بروم.
البته حس می کنم هنوز یک سفرکننده ی درست و حسابی نشده ام اما همین اندازه اش هم جذابیت زیادی دارد، مخصوصن آن قسمتش که سرگردان توی ترمینالها باشی و دائم از شاگرد اتوبوسها بپرسی: "این اتوبوس کجا میره؟" و یا "جا داری؟"
اینکه می گویم سفر کننده ی خوبی نیستم دلیلش این است که هنوز یاد نگرفته ام از همه ی وقت سفرهام درست استفاده کنم، خیلی وقتها جاهای دیدنی یک شهر را ندیده وقت سفر تمام می شود و مجبور به برمی گشتن هستم، همیشه هم وقت برگشت توی اتوبوس مزه ی لذتی تمام نشده و ناکام زیر پوستم موج می خورد.
از سفر یکباره و مستقیم از مبدا به مقصد هم هیچ وقت خوشم نیامد، واقعن حیف است در مسیر رسیدن به مقصدت مثلن از 5 شهر بگذری بدون آنکه خاکشان را لمس کنی و تنها برداشتت از آنها تصاویری از پشت شیشه اتوبوس باشد.
پی نوشت: این روزها هر چند دیر به دیر اما همه ش حدیث نفس می نویسم، اما همچنان سیاسی و دلبسته و امیدوار جنبش سبز هستم.

در بی عرضگی مذمت

2009-11-16T18:34:00.010+03:30

" بعضی آدمها عرضه ندارند کسی را دوست داشته باشند، چه رسد به آنکه کسی دوستشان داشته باشد. این شکل از بی عرضگی معمولا دیده نمی شود، یعنی به چشم نمی آید..." این بخشی از مطلب دوستی است که فکر می کند چون نمی تواند درست و حسابی دل به کسی بدهد یا دل کسی را به دست بیاورد پس بی عرضه است، البته به نظر می رسد منظور اصلی نوشته ی او این است : چون بی عرضه ام پس از عهده ی انجام این هر دو کار بر نمی آیم.
اما من این نظر را قبول ندارم و به او گفتم : با اطلاق یک صفت (بی عرضگی) به فرد مبتلا به این وضعیت، همه ی تقصیرات بر گردن صفت مذکور افتاده و خود فرد، جدای از همه ویژگیهای دیگرش بی تقصیر جلوه داده خواهد شد.
خطر این کار نیز این است که حتی اگر به او نهیب بزنند که : احمق چرا اینطوری می کنی؟ او با کمک گرفتن از صفت بی عرضگی یا چیزی مشابه آن نهایتن خواهد گفت: بله قبول دارم کارم اشتباه است، متاسفانه من بی عرضه هستم! خطر پذیرفتن بی عرضگی از سوی فرد مبتلا این است که با این توجیه او دیگر تلاشی برای اصلاح وضعیت خود نخواهد کرد، چون او بی عرضگی خود را پذیرفته. این پذیرفتن، دامی است که افتادن در آن ممکن است این دور تسلسل (عدم دوست داشتن و عدم پاسخ درست به دوست داشته شدن) را باز هم ادامه دهد.

این یکی از خصوصیاتی است که دامن (و شلوار)خیلیها را گرفته، همین است که همیشه تقصیر مشکلات بلافاصله به گردن یک "دیگری" می افتد و با این کار خود شخص بی تقصیر جلوه می کند ، حالا گاه این دیگری، فرد یا عاملی بیرونی است و یا در حالت حاد آن خصوصیتی است که شخص به آن مبتلا شده و طوری وانمود می کند که انگار گریزی از آن ندارد.

اما مشکل این است که بسیاری افراد بدون تن دادن به بازی، خود را شکست خورده می دانند، به همین دلیل من در هیئتی پیامبرانه می فرمایم : باید بدون ترس از باخت به بازی تن داد، شاید نتیجه باخت نباشد، فوقش هم اگر باختید برای اینکه جاییتان پاره نشود به قول آن قمار باز معروف استناد کنید و بگویید: مهم نیست به بیضه ام! (الطفات داشته باشید که همه پیامبران خطابشان به اجناس نر بوده و اصولن جز در مواردی خاص برای مادگان تره هم خورد نمی کردند)

رژیم آزمون و خطا

2009-11-07T20:55:00.005+03:30

جمهوری اسلامی و از آن فراتر دولت احمدی نژاد را بیش از هر چیز به آزمون و خطا می شناسم، برای انجام هر کاری (از به قول خودشان جراحی بزرگ اقتصادی گرفته تا تعیین ساعت آغاز به کار بانکها) هی امتحان می کنند و امتحان میکنند تا یا با شانس به نتیجه برسند و یا هم گور پدر هزینه و وقت و همه ی دیگر خرجها، روشی دیگر برگزیده می شود و باز آزمونی دیگر.
فرقی هم نمی کرد/نمی کند این کار مربوط به طرحهای بزرگ و کلان باشد یا مربوط به مسئله ای ساده و پیش پا افتاده، روش اصلی و اولی همین آزمون و خطا بوده و هست.
اتفاقات پس از کودتای 22 خرداد و نحوه مواجه با این مسئله هم شمه ای دیگر از این هنرنمایی مبتنی بر آزمون و خطای حضرات است، یک روز 100 نفر را فله ای و بی حساب و کتاب به دادگاههای علنی می آورند و آن نمایشها که دیدیم را برپا می کنند و روزی دیگر دادگاههای تک نفره و غیرعلنی.
یک روز چون روز قدس به مردم اجازه می دهند راحت و سبزپوش با اجتماع میلیونی فریاد اعتراضشان را سر دهند و روزی دیگر چون سیزده آبان خیابانها و کوچه ها را مملو می کنند از بسیجی و گاردی بیرحم و خشن تا با موتور و اسلحه و گاز اشک آور و باطوم و دسته بیل و شوکر و شلاق و قمه و خنجر و زنجیر مانع از حضور سبزها شوند.
اینکه چرا یک سیستم برای چرخاندن امور مملکتی این روش را برمی گزیند اصلن پیچیده نیست، وقتی علم و سواد نباشد، وقتی خلاقیت و اندک مایه ای از هوش نباشد و وقتی سوداگری و فساد تا عمق لایه های سیستم نفوذ کرده باشد این گونه رفتارها بدیهی ترین خروجی سیستم خواهد شد و اینگونه سودجویی ، فساد و بلاهت ، به مهرورزی دست در دست هم می دهند و میهن را به گه می کشند.
اما رژیم آزمون و خطا در شاخ به شاخ شدن با جنبش سبز سرش به سنگ آزمونی سخت خورده و باید مطمئن باشد از هر طرف که این آزمون جدید را بیازماید نتیجه جز خطا نخواهد بود، این موضوع هم پیچیده نیست چون مشکلی که این بار دامن رژیم را گرفته نیتش جمع کردن کل بساط آزمون و خطاست و تنها با جمع شدن این بساط است که نتیجه حاصل می شود.

منع قانونی یا عدم امکان

2009-10-28T16:22:00.005+03:30

هی از خودشان اداهای گنده گنده در می آورند که "50 هزار نفر از میرحسین موسوی شکایت کرد" ، " شکایت 100 نماینده ی (راه یافته) مجلس از موسوی" ، "راه افتادن سایت موج قانون برای شکایت از موسوی" و از این دست خزعبلات، یکی نداند فکر می کند کودتاچیان حقیر برای بازداشت موسوی، کروبی یا خاتمی منع قانونی دارند و طفلکی ها قانون دست و پایشان را بسته است وگرنه هر چه زودتر این رهبران اغتشاش را می انداختند گوشه ی اوین و چه بسا کهریزک.
جالب اینکه حتی بعضی از اینوری ها هم جدیشان می گیرند و دوره می افتند که مثلن؛ نه! نماینده های شاکی موسوی 100 نفر نبودند و 50 نفرند، یا دروغ می گویند و 50 هزار نفر از موسوی شکایت نکرده اند و ...
نمی دانم اصلن چرا کسی این ادا و اطوارهای بچه گانه (نه از ان شیرینهاش، از آن کودن بازیها هست بعضی بچه ها در می آورند) را جدی می گیرد.
معلوم است که مانع اصلی بازداشت و حتی چپ چپ نگاه کردن به موسوی نه منع قانونی که عدم امکان آن از ترس مردم است، کودتاچیان بی سواد که مزه قدرت به کامشان خوش آمده، مدتهاست رسمن گند زده اند به هر چه قانون و مانونه.
مطمئنن اگر آنها کسری از ثانیه هم این خیال خام برشان می داشت که در صورت بازداشت موسوی و بقیه هیچ واکنشی از مردم نخواهند دید لحظه ای هم تعلل نمی کردند.

پی نوشت 1 : مثل آن دوره ها که چهارم پنج دبستان بودم با صدای بلند داد می زنم : سیزدهم آبان ماه یوم الله ست یوم الله...
پی نوشت 2 : غم عشقم ده و عشقم ده و بسیارم ده، لطفن.

نهضت ادامه دارد

2009-10-26T19:39:00.002+03:30

اغتشاش خونم کم شده
کبریت لطفن

حدیث نفس

2009-10-19T14:33:00.007+03:30

0 - به چند تا از دوستان تنگ تان* زنگ بزنید و از آنها بخواهید هر کجا هستند با کارت ملی خودشان را به اصفهان برسانند تا آنجا همدیگر را ببینید.
1 - خودتان هم کارت ملی تان را بردارید و راهی شوید، آنجا یک راست بروید میدان انقلاب و به ایستگاه دوچرخه های کرایه ای کارت ملی را تحویل داده و یک عدد دوچرخه ی سبز رنگ بردارید و دور تا دور شهر را (میدان نقش جهان، کاخ و پارک هشت بهشت،کاخ چهلستون، کلیسای وانک، محله ی جلفا و ارمنیها، خیابان خواجو و ...) رکاب بزنید، هنگام رکابیدن و لذت بردن، از اطراف و اکناف صداهایی به گوشتان می رسد که : دوچرخه مفتی ، دوچرخه کرایه ای و قس علی هذا ، به هیچتان حسابشان نکنید.
2- زاینده رود همچنان خشک است، اما زیر قوس پلهای خواجو و سی و سه پل خبرهای خوبی هست، مخصوصن اگر نزدیک غروب پنج شنبه یا جمعه باشد، اگر به گلپا و بنان و شجریان و دم و دستگاه آواز کلاسیک علاقمندید پل خواجو جای شماست، اگر هم با شنیدن صدای محسن یگانه و چاووشی و بروبکس جدید حالتان حول می شود بروید سی و سه پل آنجا بساط گیتار و امثالهم فراهم است. اگر هم با هر دو حال می کنید دوچرخه وسیله ی نقلیه ی خوبی برای تردد میان این پلهاست.
3- یک وعده غذای ظهر یا شبتان را به بریانی اختصاص دهید، خوشمزه نیست ، اما خوب به هر حال فقط در اصفهان پخت می شود و شما از این پس می توانید ادعا کنید بریانی هم خورده اید.
4 - سعی کنید حتی اگر به شهر محل زندگیتان هیچ ریلی نمی رسد برای رفت یا برگشت یا هر دو، حتمن قطار را یکجای سفرتان بگنجانید که این وسیله ی نقلیه ی دراز و با حال حتی اگر شما را از خانه دور هم بکند ضرر نکرده اید.
5 - اگر اصفهان دوستی دارید که خانه دارد و می تواند شما را چند روز تحمل کند، قدرش را بدانید، حتی اگر چایی خانه اش خوش طعم نباشد.
تعطیلات چند روز قبل من اینطوری گذشت و لذت ناک شد.

* : غیرگشاد

بود آیا که در میکدهها بگشایند؟

2009-10-10T20:44:00.010+03:30

رونوشت : تیتری که آن بالا خود مینمایاند ارتباط چندانی با این متنی که من دارم تایپ می کند ندارد و چون فقط دلم می خواهد این میکده های کذایی باز شوند نوشتمش.

همه مطالبی که پیش از این اینجا نوشته ام بی برو برگرد سیاسی بودند، حالا نمی دانم اگر مثلن در این پست یک مطلب عاشقانه، شاعرانه، داهیانه یا اساسن با چاشنی هر عمل فاعلانه ی دیگری که ارتباط مستقیمی با سیاست نداشته باشد بگذارم، چه می شود؟ مطمئنن هیچ!
یک پرانتز جدی: ( معتقدم انسان و انسانی بودن متضمن سیاسی بودن و سیاسی نوشتن در هر وضعیتی که مربوط به نوع بشر باشد، است).
از کودتای 22 خرداد و تا چند وقت پیش به یاد حوادثی که پس از آن رخ داد هرگاه به وبلاگی سر میزدم و با یک مطلب غیر سیاسی و بی ارتباط با آن حوادث روبرو می شدم اضافه بر تعجب حالم هم به هم خورد، حرصم در میامد که چطور کسی می تواند بیخیال مهمترین اتفاق محیطش دست به قلم مطلبی دیگر شود، حالا آن مطلب هر چه میخواست باشد.

به هر حال هنوز و همیشه دغدغه اصلی و بی بروبرگرد من سیاست بوده و بس، اما خب چند چیز شگفتِ دیگر هم هست که گاه تا مغز استخوان تکانم می دهند و اینکه هیچ وقت از آنها با وجود حقی عظمایی که بر گردنم دارند ننوشته ام، قطعن ناسپاسی است.

موسیقی یکی از آنهاست و من دست کم هر روز چند ساعت را با این لذت ناب می چرخم، یعنی شک ندارم اگر نباشد لابد آن ساعتها نمی چرخند، اگر هم به ناچار بی آن چرخیدند، چرخیدنش جایی( ام) را پاره می کند، با این همه اما به دلایل تاریخی و اجتماعی و زیست شناسانه ای، به همه آنهایی که کارشان زندگی ام را ساعاتی تا حدودی زنده گی می کند، عرض ارادت نکرده ام و نشده است.

در مجموع با نگاهی به پس و پیش، خواهیم دید که به اندازه ی یک میلیونم آن مقداری که خواننده یا نوازنده ای به خلق الله حال داده و هی می دهند قدرشان دانسته نمی شود، جدا از سیستمی که اسیرمان کرده (که این حضرات، ذاتن با هر چه که در حوالی زیبایی باشد مخالفند)، منظور نسبت خودمان، نگاهمان، نظرمان، احتراممان و زاویه دیدِ همه ی چیزهای زاویه دارمان به موسیقی ، نوازنده، خواننده و حتی آخی کش! است.

خیلیهاشان البته به اندازه کافی عزت و احترام دارند و شکر خدا بی نیاز امثال منند، اما به اسباب شخصی و رسم سپاس، دلم می خواهد کاری از دستم بر بیاید مثلن برای تکریم ابی، محسن نامجو، ویگن، سیاوش قمیشی، گوگوش، کامران هومن، شجریان، مسعود بختیاری، شهبال، مهتر فضیل(به نمایندگی از بقیه)، احمد احمدی(خواننده ی بومی لر) و بسیاری دیگر، به سبب نورباران مدام خیلی از روزها و شبهای زندگیم.

البته به یقین هم به دلیل خودم که خودمم و هم از جهت مصیبتی که در مجموع گرفتارش هستیم حالا حالاها نمی شود کاری درخور در این باب انجام داد، این پست وبلاگ در این زمانه ی عسرت کمترین کارم برای عزیزان نامبرده است و عرض جدی ارادت و سپاس به ساحتشان.

ظالم امان از تشنگی

2009-09-30T19:08:00.009+03:30

به تعبیر باستانی قلمم و به تعبیر امروزی انگشتهایم یبوست گرفته اند و نوشتنشان نمی آید، کلی ایده و میده! ی ساخته و پرداخته توی ذهن دارم که هر چه زور می زنم بیرون نمی آیند!
انگشتهام عادت کرده اند فقط برای نوشتن عبارتهای تهی و بی مایه ی" به گزارش خبرنگار ، وی همچنین اظهار داشت، وی با اشاره به، فلانی افزود، این درحالی است که فلانی، و ..." روی کیبورد فرو بروند، عبارتهایی که هر روز تعداد تعداد در قالب خبر و گزارش به کار می برم.
انگار قلم و نوشتن خلاقه را طلاق داده و جایش هووی تک بعدی و زمخت " وی افزود و وی اظهار داشت" را در صدر نشانده ام، نمی دانم چاره چیست، پیش از این هم رسم کتاب خوانی را گرفته بود، ترسم گرفته اوضاع همینطور پیش برود بقیه ی چیزها را هم بگیرد.
کسی فکری، راهکاری، پاتکی ضد حمله ای یا درد مشترکی ندارد راهنماییم کند؟
پی نوشت 1 : بیانیه شماره 13 میرحسین را چند بار دیگر بخوانید البته منهای چند پاراگراف اولش.

هاشمی؛ حرکت با چراغ خاموش

2009-09-16T17:44:00.008+04:30

این جمعه هم نگذاشتند و هاشمی باز به نماز جمعه نیامد، مثل چند هفته قبل که نوبتش بود و نیامد، حالا شد دو - هیچ به نفع او. اما شک نکنید اگر خودش می خواست ، اگر حس می کرد الان ضروری ترین زمان برای گفتن و بودن با مردم است، اگر هشدار لازم بود و از این سه مهمتر اگر این آخرین و اصلیترین فرصتش بود، محکم می آمد.

نیامدنش اصلن به معنای این نیست که حرف مهم برای گفتن، یا قصد هشدار به کسی ندارد. اتفاقن حرفها و هشدارهای پر شماری با خیلی کسان و ناکسان دارد، پس چرا نیامد؟ چون روز قدس آخرین و اصلیترین فرصت هاشمی نیست، او مرد حرکت با چراغهای خاموش است، با تابلو و سر و صدا قصد کاری و جایی نمی کند.

هاشمی بازیگر بازیهای کوچک نیست، او می داند باید جایی بزند که رقیب پس از ضربت بلند نشود.

او بهتر از همه ی ما می داند یکی از اصلیترین قلعه هایی که کودتاچیان قصد فتح و سرنگونی اش کرده اند خودش است، دیدیم که کیفر خواستهای دادگاه/نمایش یک سطر در میان از مهدی اش نوشته اند که قصد براندازی و توطئه علیه نظام دارد، مهدی بهانه است. آشی را که کودتاچیان به خیال خود برای هاشمیِ پدر روی اجاق دارند بازجوها با زبان اسیران و اسانس مهدی مز مزه کرده و رسانه هایشان تبلیغ می کنند (تیتر یک جوان (روزنامه سپاه) و ایران (روزنامه دولت کودتا) فردای دادگاه/نمایش پنجم را ببینید) هاشمی بیشتر و مهمتر از اینش را می داند.

ماجرای انتخاب رئیس مجلس خبرگان بعد از فوت آیت الله مشکینی در سال 86 که هاشمی رئیس شد را اگر بخوانید خواهید دید او چه بازیگر قابلی است، تا صبح روز جلسه هیچ موجودی نمی دانست او کاندیدای این مقام حیاتی می شود یا نه، جنتی و یزدی برای ریاست تیز کرده بودند. اما هاشمی بازی را با 41 رأی برد.

یکی از اصلیترین وظایف مجلس خبرگان نظارت بر کار رهبری و یا تعویض اوست و مسئله اینجاست که سه شنبه ی هفته ی پیش رو اجلاس جدید سالانه ی مجلس خبرگان رهبری برگزار می شود و هاشمی رئیس آن است.

پ ن : روز قدس با هاشمی یا بی هاشمی روز مهم و سبزی است!

اگر آنها را اسیر کنند من با خانه قهر می کنم، شما چه می کنید؟

2009-09-09T15:32:00.009+04:30

از عقلانیتی که ندارند، از شواهدی که هست، از خبرهایی که شنیده می شود پیداست کودتاچیان برنامه هایی در سر دارند، علي رضا بهشتی و مرتضی الویری نزدیکترین مشاوران موسوی و کروبی دیشب بازداشت شدند.

همه ی نشانه ها حکایت از اجرای فاز سوم کودتا یعنی دستگیری موسوی، خاتمی و کروبی می دهد، اصلن کسی را خیال برندارد که آنها اینقدر احمق نیستند که چنین کاری بکنند. قضیه کاملن بر عکس است، حضرات افسار شتر هار و وحشی حکومت را به دست عده ای سپاهی خشن و بی سواد سپرده اند که از هیچ کاری برای حفظ قدرت فائقه و بی مرزشان پرهیز ندارند. هیچ هم جز منافعشان نمی بینند.

کاری ندارم به اینکه بزرگان اصلاح طلب و مراجع و مجلسیون این طرفی در صورت دستگیری موسوی خاتمی و کروبی چه می کنند، آنها هر چه کردند به خودشان مربوط است، اما من، من که همه امیدها و آرزوهایم را به نتیجه این انتخابات بسته بودم، اینبار کوتاه نخواهم آمد، هر چه هم خواست بشود، بشود.

یکیشان را بگیرند فریاد می زنم و به خیابان می روم، شعار می دهم، شعار می نویسم با خانه قهر می کنم، بالاخره یک اتفاقی می افتد، یا بقیه هم به کمک می آیند یا من تنها دستگیر می شوم ، در هر صورت پشیمان نخواهم بود که کاری نکردم.

دلم می خواهد بدانم بقیه چه می کنند، دوستانم، همفکرانم همه ی آنها که به موسوی و کروبی رای دادند، آنها چه خواهند کرد وقتی ببینند کودتاچیان رهبران جنبش را در بند کرده اند؟

دوست دارم بدانم فیدوس ، تازیانه ، نون اضافه ، انفرادی ، شهر سوخته ، سیندرلا ، صمد ، تجربه ها ، سبزآزادی ، شاعر مسلک ، نگرش ، آدمک تنها ، نسیم سحری ، مجلس رندان و هر کسی که این وبلاگ را میخواند، در این صورت چه خواهند کرد، شما هم این سوال را از بقیه بپرسید، بپرسید اگر رهبران آخرین جنبش آزادی خواهی ایران اسیر شدند چه می کنید؟

در واقع به سبزه هایی که یک روز درخت می شوند می پیوندم.

این جنبش را سر باز ایستادن نیست (یا نظم خودانگیخته ی سبز)

2009-08-26T16:18:00.003+04:30

در دهه های هفتاد و شصت که هنوز متولدین میلیونی سالهای آغازین انقلاب یا همان تشکیل دهندگان و تکمیل کنندگان ارتش بیست میلیونی، هنوز به سن ازدواج نرسیده بودند، زن گرفتن و شوهر کردن به سیاق پدران و مادران حول و حوش بیست سالگی برای پسران و کمتر از آن برای دختران مرسوم بود.

اگر پسری 25 را بی زن رد می کرد، سیبل سرزنش در و همسایه و فامیل می شد و ای بسا پیرانی که در مرد بودنش هم تشکیک می کردند، دختری هم اگر بی آن که نام مردی بر خود داشته باشد به 20 پا می نهاد، وضعش از این به مراتب بدتر بود که دختر بهمانی پیر شده و فلان و فلان.

چرخ روزگار اما چرخید و به هر جان کندنی بود به هشتاد و نیمه آن رسید، متولدین دهه شصت هم همه برای خودشان مردان و زنانی شدند که اگر قرار می بود روال همان روال سابق باشد همه باید دست به کار ازدواج می کردند.

اما نظم و نسق کلیتی به نام جامعه بی آنکه حتی جزئیاتش را متوجه کند همه آن رسم و رسوم گذشته که لایتغیر می نمود را به تاریخ سپرد، طوری که زن گرفتن در آستانه 20 و شوهر کردن در 15 و 16 سالگی شد عین بلاهت.

جالب آنکه حتی اگر عده ای بی خیال این بلاهت، بخواهند افسارشان را به دست میل کنترل نشدنی بسپرند هم همان نظمی که ذکرش رفت اجازه نمی داد، که خرج و مخارج زندگی دو نفره با آداب امروز و بی شغلی این حرفها سرش نمی شود.

این شد که شهری و روستایی همه با هم پذیرفتیم اگر مردی از 30 هم عبور کند و زن نگیرد یا سن ازدواج دختری در 29 سالگی هنوز سر نرسیده باشد، عیب که ندارد هیچ، طبیعی هم هست و البته به درست.

حال اگر دولتیان و حکومت ورزان به دلیل ابتلای به همان بلاهت بالا و میل حریص تسلط به همه چیز می خواهند به زور وام ازدواج و کلاس آموزش زناشویی چرخ چرخنده جامعه و نظمش را کنترل کنند و با خامیِ خیال بالا رفتن سن ازدواج را که با اندوه بحران می خوانند کنترل کنند بماند.

سن ازدواج تنها یکی از این دست سنتهای پیشینیان است که نظم خودانگیخته آن را در هم کوبیده و اگر بخواهیم همه را برشمریم از هزار بیشترند.

در حقیقت این مقدمه تقریبن بلند را به این مقصود گفتم تا به قول نظریه پردازی برسم که می گوید هر اجتماعی ولو شامل اجزای بی جان مبتلا به کنشی است به اسم " نظم خودانگیخته "، که گویا خودآگاه نیز در آن نقش چندانی ندارد: " اجزای هر اجتماع و گروه به مرور در کنش و واکنش متقابل برای بهترین گونه ی در کنار یک بودن با هم به توافق می رسند " و در این راه هیچ چیزی جلو دارشان نیست شاید جز زمان.

اینک هم همان متولدین دهه شصت که حالا اکثریت مطلق جامعه ایرانی هستند و به قول دوست شاعری کربلای 5 به سنشان قد نداد، بزرگ شده اند و همان طوری که سن ازدواج خود را بر خلاف تمایل و سنتهای چندین ساله والدین بالا بردند و هیچ چیز هم نتوانست سدشان باشد سر در کار تغییر نوع حاکمیت و حاکمان خود دارند و این بار هم هیچ جلو دارشان نخواهد بود، نه داغ و درفش، نه کهریزک و باتوم و نه بیدادگاه و اعتراف.

اگر به جبرگرایی متهم نشوم حتی می گویم آنچه در خیابانهای ایران بر علیه حماقت حکومتی شورید در حقیقت نه متولدین دهه شصت و بقیه مردم که همان نظم خودانگیخته ای است که برای قابل تحمل کردن در کنار هم بودن، درون جغرافیای ایران دست به کار شده و امکان توقف هم نخواهد داشت.

دادخواستهای چهار بیدادگاه مشمئز کننده ی این روزها هم بر علیه سران اصلاح طلب در حقیقت کیفرخواستی هستند بر علیه جنبش سبز منبعث از نظم خودانگیخته چون بیش از آنکه افراد را در مضان اتهام قرار داده باشد (بخصوص کیفر خواست چهارم و متن منتصب به سعید حجاریان را بخوانید) در جای جای آن بر علیه دانش و آگاهی داد زده شده است!

پ ن : برای جبهه مشارکت و اعضایش خوشحالم که به حق تفکراتشان آوانگاردترین و بهترین آلترناتیو برای وضعیت ماست و پیشتر بی دلیل به کمتر از این متهم می شدند.

نزن سرباز

2009-08-18T13:16:00.004+04:30

دیروز هفت تیر بودم، ساعت 4، برای پشتگرمی دادن به شیخ شجاع و روزنامه ای که نفسمان بودند این روزها، تعدادمان از چند هزار خیلی بیشتر بود، آنها هم آمده بودند، مثل همیشه خشن و بی رحم، با باتوم، اشک آور، فحش و دستبند.
سمفونی این 60 روز در شعارهایمان به راه بود و مرگ بر دیکتاتور می فرستادیم و صدای زنها مثل همیشه از ما بلندتر. حمله کردند و زدند، سپیدمویی 50،60 ساله عصبانی فریاد کشید : چرا می زنی!! که زیر باتوم و لگدهای سربازی بیست و چند ساله پهن شد کف پیاده رو، مامور اما نمی دانم چه کینه ای داشت که کوتاه نمی آمد. حس کردم برای تسلای خودش می زند. من مات با دهان باز به موهای سپید مرد و دستهای حائل شده اش زل زده بودم که رد باتوم روی رانم نشست. متفرقمان کردند، نمی دانم پیرمرد چه شد.
تا دو ساعت بعد همان حوالی ماندیم و من هی با خودم مویه می کردم " نزن سرباز "، نزن ، شعارها اما ادامه داشت...
امروز شد، الان هم چشمهایم را که می بندم باتوم آن سرباز را که بی هیچ شرمی می کوبد را می بینم و پیرمرد خوش پوشی که افتاده به خود می پیچد.
خودم هم هستم، همان گوشه ایستاده و فقط زل زده ام ، فقط زل...

به نام کینه

2009-08-08T18:32:00.003+04:30

سرانجام چه خواهد شد؟ این پرسشی است که این روزها چون خوره ای بر جان همه ی آنهایی که وضعیت این روزهای ایران را دنبال می کنند افتاده است. ترس اینکه کودتاچیها در نهایت پیروز این نبرد باشند خواب را از بعضیهامان ربوده است. اما آیا واقعن اینگونه خواهد شد. جواب من به این پرسش بی تردید " نه " است.

معتقدم تصور اینکه ما با سیستمی هوشمند و دقیق مواجهیم که برای هر حرکت خود و مخالفانش برنامه ای دارد برداشتی کاملن اشتباه است. شواهد و نشانه ها همگی حکایت از همین مسئله دارد، کودتاچیان نشان داده اند از روزهای پیش از انتخابات تا به امروز فقط و فقط در حال آزمون و خطا هستند و تنها چیزی که در این بین موجب به ثمر نشستن نیم بند حرکتهای آنها شده خشونت غیرقابل تصور و استفاده حداکثری آنها از ابزار سرکوب بوده است.

اما با این وجود و با اینکه نزدیک به دو ماه از آغاز حرکتهای جنبش سبز می گذرد همچنان با سرزندگی و نشاط مثال زدنی آن مواجهیم. اعضای این جنبش را که با خیالی راحت می توان تحت عنوان واژه مردم گرد آورد، ثابت کرده اند برای به ثمر نشاندن مبارزه خود علیه استبدادِ موجود عزمی جدی دارند.

جنبش سبز همه شرایط و ابزار لازم برای فروکش نکردن را دارد اما معتقدم سوخت اصلی این حرکت برای ادامه راه کینه است. کینه ای عمیق علیه استبداد و مستبدها، کینه ای که هر لحظه کثافت وضعیت موجود را که شاید اگر جلوی چشممان هم نباشد توی ذهنمان پدیدار کند تا فراموشمان نشود چه بر ما رفته است، یک روز سرخی خونی که روی صورت ندا سرازیر شد این کینه را تازه کرد و روزی دیگر کشته های آشویتس ایرانی کهریزک، کینه ما همینطور با گاز اشک آور و باتوم و سهراب و کیانوش و علیرضای 12 ساله و ... گره خورد و تازه شد و آمد و آمد تا رسید به بیدادگاه کودتاچیان علیه سران اصلاحات.

این بیدادگاه هم بعد از آن کشتارها و سرکوبهای وحشیانه بار دیگر کینه را در عمق دل ما شعله ور کرد (و می کند) تا لحظه ای نسبت به دولت کودتا، حامیان و عاملان آن احساس بی تفاوتی نکرده و از یاد نبریم که این کینه ضروریست.

نشان هم به آن نشان که روز بعد از سری اول بی دادگاه از ونک تا میدان ولی عصر پر بود از مردمی که با کینه هایشان به خیابان آمده و به فریاد و بوق ماشینهایشان ندای " مرگ بر دیکتاتور " را دوباره باز پرشورتر از قبل سر دادند. زنده باد این کینه.

پی نوشت : امروز هفدهم مرداد ماه هیچ روز خاصی نیست جز پنجاه و ششمین روز بعد از کودتا.

همين دادگاه كاتاليزور سقوط است

2009-08-01T13:54:00.005+04:30

شرح بيدادگاه اعترافات را خوانده ايد؟ مي بينيد پازل سقوط تكه تكه در حال تكميل شدن است، كودتاچيان تلاش مي كنند همه، حتي راستين ترين حاميان جمهوري اسلامي را هم به احساس نياز ضروري جمع كردن بساط واقف كنند. اگر قرار بود در اين سوي ميدان چنين تلاشي شود سالها طول مي كشيد و شايد هم بي نتيجه اما حالا خيلي راحت خاتمي، موسوي، هاشمي، مراجع تقليد و همين دوستان زندانيمان كه از سرسخت ترين حاميان جمهوري اسلامي (با همان ساختاري كه مي شناسيمش) بودند و خيليهاي ديگر در اين حس شريك مي شوند. بر اين باورم اين دادگاه تنها و تنها سرعت كنش سقوط را زياد مي كند و گرنه ترديدي نيست كه چه با دادگاه و چه بي آن نتيجه يكي است فقط زمانش كمي دير و زود دارد.

در اين باره مفصل مي نويسم

بار دیگر شکافی که دوست داشتیم

2009-07-21T15:34:00.001+04:30

حرفهای هاشمی رفسنجانی در نماز جمعه تاریخی 26 تیرماه تا الان دستاوردهای بزرگی برای جنبش سبز داشته است و بی تردید این دستاوردها همچنان ادامه خواهد داشت، کودتاچیان همه ی هم و غم خود را بر این گذاشته بودند که شکاف و بحران عمیق به وجود آمده بعد از انتخابات را ابتدا به ساکن سرکوب و پس از آن فاقد اهمیت و جدیت وانمود کنند تا در یک فرآیند فرسایشی مضمحل شده و در نهایت ساکت شود.

آنها در این راه هم همه ی پتانسیل خود مثل " سدا و صیما " و دیگر رسانه های دروغپردازشان که ابزار نرم افزاری این سرکوب هستند را به همراه ابزار سخت افزاری مثل بسیج و نیروهای نظامی، انتظامی را به خط کردند تا در رسیدن به این هدف فوت وقت نشود، اما غافل از اینکه فرآیندها و کارکردهای ساختار اجتماعی سیاسی ایران (که از قضا ریشه در ناخودآگاهی جمعی دارد) به مرحله ای رسیده که مردم بدون توجه و ترس از مسئله سرکوب، یکبار دیگر تصمیم گرفته اند دوباره باز تکلیفشان با استبداد را مشخص کنند.

در این راه ابزار سرکوب کودتاچیان (هم در بخش سخت افزاری و هم نرم افزاری) شاید برخی از نیروهای در راس و افراد طرفدار را برای مدتی دلخوش بکند، اما قطعن این دلخوشی کوتاه مدت تنها به مویی بند است و هر آن با هر اتفاقی مثل نمازجمعه سبز 26 تیر دوباره گسسته می شود. حالا این اتفاق مثلن می تواند اعلام نتیجه کنکور باشد یا شروع سال جدید تحصیلی ...

هاشمی رفسنجانی با مواردی که در این نمازجمعه طرح کرد تلاش کودتاچیان برای عادی نشان دادن وضع موجود را بر باد داد. او با دفاع از زندانیان و قربانیان حوادث اخیر و بحرانی خواندن شرایط عملن اعلام کرد که شکاف موجود به بالاترین سطوح مدیریتی جمهوری اسلامی نیز رسوخ کرده است، هاشمی در ادامه از همین گذرگاه مسائل دیگری را نیز مطرح کرد که در دو سه سال اخیر آنها را چند بار مز مزه کرده بود.

گفته های هوشمندانه ی هاشمی در حقیقت کودتاچیان را در وضعیت باخت باخت قرار داد، آنها در این شرایط دو راه پیش روی خود دارند(داشتند)، اول آنکه اگر برای گسترده نشدن شکاف یا تابلو تر نشدن آن به حرفهای او واکنش نشان ندهند (نمی دادند) راه را برای پیشروی بیشتر او و دیگر رهبران جنبش سبز هموارتر می کنند تا در سریهای بعد صریحتر صحبت کنند. اگرهم واکنش نشان دهند (که دادند) موجب می شود (شده) این شکاف واقعن موجود خود را بیش از پیش عیان کند و از این راه دل توده های معترض را قرصتر کند (کرده) که تنها نیستند و به همان میزانی که میان آنها و پیاده نظام کودتا در خیابانها درگیری است در سطح کلان نیز نبرد سهمگین و از قضا جالبی در جریان است. (گفته های خامنه ای در روز دوشنبه را اگر بگذاریم کنار صحبتها و سفرهای هاشمی این مسئله روشن تر می شود).

جالب آنکه گام هاشمی هر دو باخت را با هم برای کودتاچیان به ارمغان آورده چرا که از این کار هم موجب پیشروی رهبران گروههای معترض (مانند بیانیه مجمع روحانیون مبارز مبنی بر لزوم برگزاری رفراندوم) شده است و هم اعتراض حامیان کودتا را برانگیخته (صحبتهای محمد یزدی) که خود موجب گسترده شدن این بحث و درنتیجه عیان تر شدن شکاف و بحرانی تر شدن اوضاع شده است.

پی نوشت : دوست دارم به سهمم رجزی برای دولت برآمده از کودتا و حکومت مجری کودتا بخوانم ؛ " حالا که اینطور شد اگر جرات می کنید طرح نقدی شدن یارانه ها یا طرح آزادسازی قیمت بنزین را اجرا کنید، شما که 24 میلیون رای دارید اصلن نترسید، هر کسی دیگری اگر 24 میلیون حامی داشته باشد ایران که هیچ، می تواند جهان را فتح کند. تازه شما که علاوه بر این 24 میلیون حامی با امام زمان هم رابطه تنگاتنگی دارید و دائم برایش نامه می نویسید. این مورد را هم از او استعلام کنید."

" باتوم خوردن " یا دریافت سهام عدالت از پشت

2009-07-17T17:30:00.010+04:30

اجمالن اینها را با صدای بلند و مشت گره کرده داشته باشید؛
موسوی زنده باد - هاشمی پاینده باد
مرگ بر روسیه
مرگ بر چین مرگ بر چین مرگ بر چین (ریتمیک بخوانید)
ما اهل کوفه نیستیم - حسین تنها بماند
خونی که در رگ ماست هدیه به ملت ماست
روسیه حیا کن - کشورمو رها کن
زن مصری رو دیدن - ندامونو ندیدن
این شعارها و مشتهای گره کرده همه خیابانهای اطراف دانشگاه تهرانِ روز جمعه 26 تیرماه را تسخیر کرده بود و" آنها "ی اندک مات و مبهوتِ شعارها، دست بندها، هدبندها و نماز سبز ما شده بودند. علی اکبر هاشمی رفسنجانی هم عالی بود، او نشان داد که به حق زبده ترین سیاستمدار ایرانی است. حرفه ای و پخته همه حرفهای ما و خودش را زد.
نمازجمعه ی ما از همه لحاظ منحصر به فرد و تاریخی بود، چه آنجا که برای اولین بار در تاریخ نمازجمعه های جهان اسلام بیش از یک میلیون زن و مرد در کنار هم به نماز ایستادیم و چه آنجا که در رکوع و سجودمان گاز اشک آور و گاز فلفل چشیدیم و اشک ریختم. و بویژه آنجا که بر خلاف درخواست بلندگویی که می گفت ؛ همه با هم فریاد بزنید مرگ بر آمریکا، مرگ بر اسرائیل و مرگ بر انگلیس. اما من هم مثل همه آن چند صد هزار سبزِ استوار هماهنگ و یک صدا در جوابش فریاد می کشیدیم " مرگ بر روسیه ".
به این نتیجه هم رسیدم خوردن باتوم بعد از یک نماز سیاسی مزه خاصی دارد، مخصوصن اگر این ضربه، ضربه کور یک درجه دار بی ادب نظامی باشد. با این وجود و به تعبیر یک دوست، من هم در نهایت ظهر روز جمعه در خیابان کریمخان سهام عدالتم را ناخواسته و از پشت تحویل گرفتم.
توجه توجه!: به حضرات حاکمیت توصیه می کنم پیشنهادهای هاشمی را جدی بگیرند وگرنه شواهد نشان می دهد " تا احمدی نژاده هر روز همین بساطه "، نکته اش هم اینجاست که به قول جواد گازهای اشک آور یک روز تمام می شود اما مردم که تمام نمی شوند، چون زندان اوین و بهشت زهرا ظرفیتشان حدی دارد.

راهِ بی بازگشت ما و پازلی که تکمیل می شود

2009-07-16T15:13:00.002+04:30

هر روز که می گذرد و هر گامی که بر می دارد و بر می داریم باز، بیشتر از این مرد خوشم می آید، متانت و هوشمندی اش در رهبری جنبش سبز واقعن مثال زدنی است. پریشب که با زهرا رهنورد به خانه شهید سهراب اعرابی رفته بود دوباره باز از بی بازگشت بودن راهمان گفت، راهی که به هر تقدیر باید تا انتهایش برویم و می رویم.

اینها را نه از آن جهت که شیفته شخص میرحسین باشم می گویم ، اما به نظرم همه حرکتهایی که تا الان انجام داده دقیقن بهترینهای ممکن برای رهبری یک جنبش بوده است. هم برای بیانیه هایی که صادر کرده و مواضعی که گرفته، هم برای نیامدنش در آن نماز جمعه 29 خردادی و هم برای نمازجمعه 26 تیری که می خواهد بیاید. هم برای رفتنش به خانه سهراب و هم برای این جمله اش که می گوید : راه ما راه بی بازگشتی است.

نحوه اعلام آمدنش به نماز جمعه هم عالی است، به مردم نگفته که بیایید، می گوید من هم به دعوت مردم و قطره ای از دریای عظیم جمعیت خواهم آمد و این یعنی مردم رهبر این جنبش هستند و نه من.

نه آنطور که اپوزیسیون ناآگاه به وضعیت ایران و برخی احساساتیهای داخلی می خواهند تند و نپخته حرکت میکند و نه کوتاه می آید که دل آشوب کودتاچیان را بخواباند.

حرکتهای پیش از اینش هم همین ویژگیها را داشت، آن مناظره معروف را به یاد بیاورید، همه تلاشهای تقریبن ناموفق ما برای تفهیم دروغگویی و دهن دریدگی احمدی نژاد به عوام در چهارسال گذشته را با رفتارش در آن مناظره به نتیجه رساند و خیالمان را راحت کرد.

در ادامه هم استراتژی مقتدرانه اش درباره نتیجه " ان تخابات " باعث شد خطبه های نماز جمعه 29 خرداد هم برای جنبش ما یک پرش واقعن بزرگ دیگر به جلو رقم بزند، شورای نگهبان هم اگر چه پیش از این نزد مردم تکلیفش معلوم بود اما بعد از تایید نتیجه " ان تخابات " وضعیتش بدتر شد.

حالا گام بعدیش که گفته با همکاری تعدادی از نخبگان می خواهد از طریق قضایی حق مردم را پیگیری کند یک حرکت ناب دیگر است. با این کار یکی دیگر از قوای جمهوری اسلامی کنونی را به چالش اساسی می کشاند، قوه قضائیه اگر شکایت میرحسین را پیگیری کند و به نتیجه برساند که فبه المراد و المطلوب ولی درغیر این صورت این قوه هم رسما حضورش در جبهه کودتا را تایید می کند.

تصورش را بکنید : یک دولت نامشروع برآمده از یک " ان تخابات " سراسر تقلب، قوه قضائیه حکومت اسلامی نتیجه نامشروع را تایید می کند، ولی فقیه هم پیش از همه این کار را کرده بود، شورای نگهبان هم آن را سالم ترین "ان تخابات " کهکشان راه شیری می داند، اکثریت (220 نفر) مجلس نشینان قوه مقننه هم که به احمدی نژاد تبریک گفته اند، احساس نمی کنید پازل دارد تکمیل می شود؟ راهمان هم که بی بازگشت است.

اینطور که بشود حجت اصلی بر میرحسین موسوی و همه ما تمام است، ما همه راههای منطقی* و ممکن را رفتیم، خودشان نخواستند و نمی خواهند. ما گفتیم با این وضعیتی که راه انداخته اید قوه مجریه ی حکومت نامشروع است اما خودشان ثابت می کنند که نامشروعی تنها از آن قوه مجریه نیست.

* : از واژه " راههای قانونی " استفاده نمی کنم، که این روزها قانون چیزی نیست جز ابزار دلبخواهی سرکوب در دست کودتاچیان

ضربه آنها و ضربه ما

2009-07-13T19:05:00.002+04:30

انصافن توی این واویلای بگیر و ببند و بکش و سانسور و فیلتر، استفاده نکردن از ابزاری مثل وبلاگ که یک رسانه حداقلی در دست هر نفر هست هم خیانت است هم بی انصافی. من هم خودم قبول می کنم که از این لحاظ هم خائن بودم هم بی انصاف، حالا هر چند که از جهتهای دیگر شاید جبران کرده باشم ولی خوب فعلن از این لحاظ که پرونده خوبی ندارم.

توصیه ام به بقیه دوستان هم این است از این ندامت و پشیمانی من درس بگیرند و از وبلاگشان حداکثر استفاده را ببرند و اگر هم وبلاگ ندارند یکی راه بیاندازند و حداقل اخبار و عکسهای حوادثی که اتفاق می افتد و یا نظراتی که داده می شود را بگذارند آنجا، غیر از خودش دو نفر ببیند هم خوب است.

بلاخره هر کدام از ما از اتفاقاتی که افتاده و کودتایی که شده یک تحلیلی داریم دیگر، همان را روی وبلاگمان بگذاریم و بحث را باز کنیم، نباید اجازه داد قبح کاری که حکومت کرد بریزد و خیال کنند ما فراموش کرده ایم آنچه به روز ما و این مملکت آورده اند. این را داشته باشید تا عرض کنم؛

این حضرات کودتاچی نحوه کودتایشان چنان بود که حالاحالاها باید از آن حرف زد و تحلیل نوشت. نمی دانم دقیقن به هجم گند زده شده پی برده اند یا نه اما همینقدر می شود گفت که با وجود شدت ضربه خطرناکشان به این ملک و بوم و مردمش اما خودشان هم آنچنان پاتکی خورده اند که جایش خوب شدنی نیست و اگر من بخواهم انتهای این داستان را پیش بینی بکنم پایان دردناک کودتاچی ها بخش مهمی از آن خواهد بود، هر چند کمی دیر و زود دارد.

اینکه بخش اصلی و تعیین کننده آن قسمت جامعه که مشخصن مرجع واژه " مردم " هستند به شکل حقیقی از سیستم بریده اند (پیش از آن نه هجمشان به گستردگی حالا بود نه نوع و لحن مخالفتشان). همراه شدن افکار عمومی جامعه جهانی و تطهیر چهره مردم ایران از تصویری که اهمدی نجاد از ما برساخته بود را هم اگر به این مسئله اضافه کنیم بهتر وزنه این جریان مشخص می شود.

از سویی دیگر نباید این مقایسه اشتباه را کرد که این جریان یا جنبش (یا هر نام دیگری که بشود بر آن گذاشت) مثلن مانند جنبش دانشجویی 18 تیر سرکوب و پس از مدتی بساطش جمع می شود، اتفاقن بیخ قضیه خیلی بیشتر از این حرفهاست.

در 18 تیر بخش آوانگارد و یکه تازی از بدنه جامعه (جنبش دانشجویی) به تنهایی بر علیه همه حاکمیت قد علم کرده بود که به راحتی توسط ابزار سرکوب سیستم خفه شد، اما اینبار با یک تقریب می شود گفت همه جامعه بعلاوه بخش مهمی از نیروهای درون حاکمیت و همه افکار عمومی و دولتهای تاثیر گذار جهان بر علیه قدرت حاکم و از قضا پراشتباه حکومت اسلامی ایران ایستاده است.

و به همین دلیل هست که آنها هی به آب و آتش می زنند و حرفهای عجیب و غریب از خودشان در می کنند، به امام زمان نامه می نویسند، گریه می کنند، تهدید می کنند، کوتاه می آیند، بالا می روند و هزار شعبده و ژانگولر دیگر اما کار از کار گذشته و این تو بمیری از آن تو بمیری ها نیست." تو" در حال احتضار است و ما در اصطلاح به این کارها دست و پا زدن می گوییم.

حالا درست که فعلن سوارند، زور می گویند، می گیرند، می کشند و می برند ولی اون شاه هم که به صد مهره نمی باخت تا 25 دیماه که نفهمید قضیه چیست، فهمید؟

پی نوشت : با توجه به دعوت جواد برای اعتراف با زبان خوش باید گفت که اعترافات من زیاد است اما فقط باید زور بالای سرم باشد تا همه را بگویم!!

نماندن

شب پخش مراسم دریافت جایزه گلدن گلوب توسط اصغر فرهادی خودتان را چگونه گذراندید

سهراب، دختری با گوشواره مروارید، جیغ و مونالیزا

دلار در بالش یا ریال در صندوق الحسنه

تحلیل مترویی

22 نفر

خوش به حال شاعرا که شاعرن

بقالی که 65 سال آزگار...

جایزه یک میلیونی

پایان خوش

ایراندخت

با احسان نراقی درباره کتاب " پایان یک رویا ": از کمونیسم متنفرم

خبرنگاری که خبرهاش خوب بود خودش نه ! حکایت من و خبرگزاری مهر

چقدر دلم تنگ شده باشد خوب است؟

کودتا

اعتصاب غذا

رابطه + " آراد " به دنياي ما خوش آمدي

متهم ردیف اول: شعر

باور نمی کنم

حکمِ صادره

ترکمانچای

معمولی

دوستان من

عده ای در حد امیرمومنان و معصومین خود را برکشیده اند

گاهی به چشم هایش نگاه کن

سفر هشت محال به چهارمحال - قسمت اول

آی پرنده ی خوش سفر

یتیمی و یتیمی و یتیمی

هیچ

سبز

به من نخند

تهوع

اسکال بردم

قربانی

ما هنوز جوانیم*

سفر، امتحان، زن، گچپژ و جنبش

...آغاز ... پایان.

بیانیه ی شماره 17 میرحسین موسوی

آیت الهی که دوست داشتم

غلط کردن

آنها اشتباه می کنند

زنده باد مجید

زندگی کردن

سفر، بی قصد قبلی

در بی عرضگی مذمت

رژیم آزمون و خطا

منع قانونی یا عدم امکان

نهضت ادامه دارد

حدیث نفس

بود آیا که در میکده​ها بگشایند؟

ظالم امان از تشنگی

هاشمی؛ حرکت با چراغ خاموش

اگر آنها را اسیر کنند من با خانه قهر می کنم، شما چه می کنید؟

این جنبش را سر باز ایستادن نیست (یا نظم خودانگیخته ی سبز)

نزن سرباز

به نام کینه

همين دادگاه كاتاليزور سقوط است

بار دیگر شکافی که دوست داشتیم

" باتوم خوردن " یا دریافت سهام عدالت از پشت

راهِ بی بازگشت ما و پازلی که تکمیل می شود

ضربه آنها و ضربه ما

بود آیا که در میکدهها بگشایند؟